Categoriearchief: redactioneel

Lezersenquête Dorpsketting

 In de Dorpsketting van deze week ontvangt u voor het eerst in de geschiedenis van de Dorpsketting een lezersenquête. Tegenwoordig worden mensen steeds vaker geïnformeerd via email of wordt er even een website gecheckt. Ook de Dorpsketting heeft geïnvesteerd in de moderne communicatiemiddelen met een vernieuwde website en is nu makkelijk te lezen op www.stompwijk.nl. Daarnaast is het mogelijk om via Twitter korte berichten te plaatsen op deze site.

Voor sommige lezers zullen deze ontwikkelingen een reden zijn om de papieren versie niet meer te lezen maar voor anderen juist niet. Wij zijn daarom erg benieuwd naar uw mening. Leest u de Dorpsketting iedere week trouw en kijkt u er naar uit op dinsdagmiddag of zet u liever de computer aan om op de hoogte te blijven van alles wat er gebeurt in en rondom ons dorp? Wij horen het graag van u en vragen een paar minuten van uw tijd om de enquête  in te vullen. Volgende week dinsdagavond 6 april halen de redactie en bestuursleden van de Dorpsketting de formulieren bij u thuis op tussen 18.00 en 20.00 uur. Mochten wij u niet thuis treffen dan vragen wij u om het formulier in de brievenbus van het redactieadres  te doen (Dr v Noortstraat 88). Wij danken u hartelijk voor uw medewerking.

Redactie en bestuur van de Dorpsketting.

 

Die zielige Petra

Ons Dorpsketting-boegbeeld en Gaanders-VIP van dit seizoen Petra Oliehoek is geveld door een bacterie. Ze zal voorlopig in het ziekenhuis moeten verblijven. Een kaartje naar Anthoniushove Leidschendam, Burg. Banninglaan 1 2262 BA Kamer 2.15, zal haar goed doen. Een kaartje in de brievenbus van Dotterbloem 1 kan natuurlijk ook, dan komt hij ook zéker aan. Ook een berichtje via oliehoekies@gmail.com komt bij haar terecht.

Redactie DK

 

De loper uit voor………Tim

Afgelopen week ging de derde bioscoopfilm in première van Tim Oliehoek (31) en ik was erbij! Vooraf hebben we met familie en vrienden gezellig gegeten om daarna goed gemutst in casualkleding, maar wel hoog gehakt, naar Pathébioscoop op het Spui te gaan.

Een echte F16 was door de luchtmacht in stelling gebracht voor de ingang van de bioscoop. Een tiental witte scooters met de herkenbare grote pizza-bezorg-boxen achterop stonden eveneens in stelling. De meterslange loper had deze keer de kleuren van de Italiaanse vlag, groen, wit en rood. De pers stond in rijen opgesteld met de camera’s in de aanslag. Wij konden, een beetje te ongestoord, over de loper naar binnen. Het wachten was natuurlijk op de sterren van de avond. De hoofdrolspelers, de schrijver van het boek en natuurlijk regisseur Tim en vele anderen kregen alle aandacht van de media.

Bij de ingang ging ik direct met een grote roltrap naar boven, zodat we van grote hoogte een goed overzicht hadden. Achteraf denk ik dat ik mij bevond op de plaats waar de oude groetenwinkel uit de jaren ’60 stond van mijn ome Niek en tante Jo. In die winkel rook het naar vers gesneden groenten en buiten stonden kisten met groenten en glimmende appels uitgestald. Een café links en een juwelier rechts van hen. Met het magische geluid van de tram op de achtergrond. Alles is plat gegooid en een nieuw glimmend pand siert het Spui.

Er hangt een verwachtingsvolle sfeer, want iedereen is nieuwsgierig. Het zijn allemaal vrienden, familie en bekenden van mensen die op een of andere manier betrokken zijn bij het maken van deze film. Dat kan de schrijver zijn, de vriendinnen van de spelers of van de mensen van het geluid. Of mensen die ooit een rol gespeeld hebben in een film van Tim, zoals Jolanda de Winter en Alice Luiten die voor de gelegenheid stiekem, via vader Frans, als verrassing waren uitgenodigd.

Achter de schermen

Bij het maken van een film komt gigantisch veel werk bij kijken. Iedereen die wel eens gefigureerd heeft kan beamen dat alles van te voren per scène uitgedacht is. En niet alleen per scène maar ook die wordt weer in vele delen onderverdeeld met soms slechts enkele seconden als eindresultaat. De belichting alleen al is een gigantische klus. De draaidagen zijn in de zomer van 2010 gehouden. Hierna is er aan geknutseld, kleur bewerkt, gemonteerd, de muziek gecomponeerd en weet ik wat er allemaal bij komt kijken. Veel meer natuurlijk dan dat je überhaupt kunt voorstellen. Dat komt omdat alles er zo gesmeerd uitziet, alsof alles in één keer is opgenomen.

Op het scherm

Er zijn twee zalen beschikbaar die volledig bezet zijn. Ik zit op de derde rij, flink in mijn achteruit, maar wel lekker vooraan om na afloop foto’s te kunnen maken. De geur van popcorn verspreid zich door de zaal. De soundtrack is pakkend en de zaal wordt overdonderd met acties uit de film, die dus over 2 pizzakoeriers gaat. Hun vaders zijn broers en krijgen onderling ruzie met als gevolg dat de ene broer aan de overzijde van de ander, een eigen pizzeria begint. Dit betekent oorlog. Er zit vooral humor in, maar nog vééééél meer actie van scheurende scooters die Den Haag onveilig maken. Voeg hier een ontluikende romance aan toe, ruziënde en teleurgestelde ouders in de wensen van hun kind, familieruzie en problemen in het restaurantwezen. (Wat zijn ze lang bezig om die kakkerlak te filmen die immers niet van licht houdt!) Genoeg ingrediënten voor een ontspannende avond. ´Daar gaat het om, zegt Tim altijd, gewoon lekker onderuit, met cola en popcorn, actie en lachen. Kortom relaxen. Ik vind het een actiefilm met inhoud en emotie. Het heeft op mij een meer volwassen indruk achter gelaten.

In de spot

Na afloop van de film blijft iedereen braaf zitten en komt het publiek in actie als de titelrol in beeld komt. Op dat moment hoor je wie er voor wie in de zaal zit, want komt er een naam in beeld dan volgt er telkens vanuit een andere hoek in de zaal een gigantisch applaus. Na de film komen de spelers het toneel op, de wethouder van cultuur houdt een promotiepraatje over Den Haag, een stad die zich in de filmwereld aardig in de spotlights weet te werken. Nog wat praters, soms met een briefje ondersteund. Dan komt Tim aan het woord en het lijkt erop alsof hij het allemaal uit zijn mouw schudt. Hij heeft voor een ieder een persoonlijk woordje en rept zich hierna met de crew naar de volgende zaal, waar ook op hun komst wordt gewacht, voor dezelfde ceremonie.

We verlaten de zaal en staan direct oog in oog met Lange Frans, die een deel van de titelsong ‘Stiekem’ voor zijn rekening heeft genomen, in samenwerking met de rappende broertjes Fouradi. Ik fotografeer Lange Frans met kleine Frans. Later treedt de groep nog gezamenlijk op. Het liedje blijft behoorlijk hangen, terwijl ik daar normaal met rap geen last van heb.

We spreken Sabri Saad El Hamus, één van de vaders van de pizzakoeriers en bekend van Levenslied, een Nederlandse dramaserie, die nu wekelijks te zien is. Hij is net terug uit Egypte omdat hij de revolutie persoonlijk wilde meemaken. Hij loopt trots met een petje op van de kleuren van de Egyptische vlag die gelijk is aan die van Nederland, maar het kenmerkende logo ontbreekt. Studeerde van oorsprong economie om alsnog in Nederland zich te richten op toneel. Hij heeft een aardige reputatie en de samenwerking met Tim kenmerkt zich door emoties, zegt hij.

Bij elke fractie van een scène hoort een emotie die Tim op papier heeft staan. Bij het maken van de opname fluistert Tim die in mijn oor, zoals pijn, intens verdriet, teleurstelling en Sabri moet die emotie zien te vertalen. Dat lukt hem uitstekend, want in de film heeft hij last van zijn rug en als ik hier naar informeer schiet de pijn direct in zijn rug en toont dit in zijn manier van lopen.

Tafels met drankjes staan in de houding, heerlijk ruikende pizza’s worden geserveerd en er wordt volop nagepraat. De aanwezigen zijn allemaal enthousiast. Ik zie Hakim uit Sesamstraat weer volop in de rastakrullen. Ik had van tevoren gelezen over zijn gewijzigde look, van krullenbol naar gemillimeterd haar, om hem als één van de twee broers te herkennen. Vlakbij scharen jonge meiden zich lachend om twee jongemannen uit Goede Tijden Slechte Tijden, om zich te laten fotograferen.

We mengen ons tussen de gasten en natuurlijk moeten we weer als een van de laatsten via de achteruitgang het pand verlaten. We moeten ons nog haasten, voor zover dit mogelijk is. Het lopen op de hakken wordt steeds pijnlijker. Jolanda de Winter schaatst nog liever de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee, dan een avond op nieuwe hakken. Haar voeten doen nu veel zeerder, dan na afloop van die schaatstocht van pakweg 10 uur. We redden het net om voor sluitingstijd in de garage bij onze auto te zijn en houden voor de gezelligheid nog een after party thuis. Een onvergetelijke avond.

Het wachten is de volgende dag op de recensies, die voor ons niet van belang zijn, maar wel voor de makers! Het zal je maar gebeuren dat het werk waar je maanden in geïnvesteerd hebt onder de loep wordt genomen en breed wordt uitgemeten, dat is spannend ja. Ik moet er trouwens niet aan denken dat mijn werk openbaar bekritiseerd word! Ik geef het je te doen om artistiek leiding te geven aan het maken van een film. Je bent er van het begin tot het eind bij betrokken. Het vinden van een draaiboek en geldschieters die willen investeren, casten van spelers, zoeken van locaties, het vormgeven aan de wijze van filmen, of bijkomende zaken zoals het autovrij maken van het Hubertusviaduct gedurende drie nachten en het veilig werken met stuntteams. Het moet wel allemaal gebeuren.

Natuurlijk ben ik bevooroordeeld. Ik stel voor dat iedereen zelf gaat kijken en zijn mening vormt. Vergeet de popcorn niet …… Ik wens u een smakelijke voorstelling.                  

Petra Oliehoek– van Es

 

 

 

 

Van de redactie

Aanstaande donderdag gaan de motoren voor het kerstnummer starten. Zorgt u dat uw kerstwens op tijd aanwezig is, dat scheelt ons een hoop werk.

We hebben nog geen reactie binnen wat de afgelopen 40 jaar het meeste indruk op u gemaakt heeft in de Dorpsketting. Dat kan natuurlijk van alles zijn, zoals uw terug gevonden sleutels of kip.

Ook ‘toen en nu’ is een bijzonder onderwerp waar je een eind weg meekomt. U bent de Dorpsketting zelf, dus denk mee, leef mee en schrijf mee.

We bedanken alvast Salon Silva voor de support van de inwendige mens, hier kunnen we minimaal een week tegen aan.

Red. Petra

 

Gerard Bisschop 40 jaar in dienst van autobedrijf Luiten

DSCF4253Een mooie gelegenheid om eens terug te blikken, we nemen een sprong naar de jaren 70. Een tijd waar auto’s meer binnen het bereik komen van een groter publiek. Gerard zat in die tijd op de LTS metaal en zocht een baantje om te combineren met school, waar hij zich wilde specialiseren.  Via zijn zus Nel,  kreeg hij van haar man Joop van Schie, de tip om eens bij Leo Luiten te gaan informeren, want die zocht een jongste medewerker. Leo’s bedrijf was destijds gevestigd in een loods achter zijn ouderlijk huis aan de Stompwijkseweg. Lees verder Gerard Bisschop 40 jaar in dienst van autobedrijf Luiten

Romeo en Julia

DSCF4224Afgelopen week heeft theatergroep ‘Buitengewoon’ een bewerking van Romeo en Julia op de planken gezet. Van te voren hebben ze het gezamenlijk over over het thema, een onmogelijke liefde, gehad en hier vorm aan gegeven. Bij binnenkomst in het Dorpshuis zat iedereen al op het toneel al in de startblokken. Prachtig gekleed in op elkaar afgestemde kleurschakeringen. De rol van Julia werd overgenomen door een ander, omdat ‘Julia’ zelf voor haar verjaardag een kaartje voor de theatervoorstelling Mary Poppins had gehad. Juist voor deze avond.

Gelukkig kan de theatergroep nog een beroep doen op een andere toneelgroep en binnen een week was de rol ingestudeerd door een vervangende Julia. Voor iedere speler was een rol naar kunnen weggelegd en het tafereel startte op een Italiaanse markt, waar koopwaar aan de man wordt gebracht.

Daar vindt de ontmoeting plaats tussen de twee personen van verschillende families, die elkaar niet liggen. Er was een orgel dat zorgde voor lieflijke achtergrondmuziek en soms werd een gettoblaster ingeschakeld waar of zachte achtergrond of harde muziek uitschalde. Krachtpatsers met gebalde spierballen en ogenschijnlijk lieve meisjes meldden zich voor het schijngevecht en in combinatie met de staccatomuziek van Queen was dit prachtig om te zien.

De bruid werd door haar lieflijke vriendinnen mooi gemaakt. Haar haren geborsteld, gezicht gepoederd en haar hoofd gesluierd. Er werd gezongen, bijna gehuild rond de twee geliefden die sterven in elkaars armen.  Tot slot werd het lied: ik hou van jou, nogmaals gezongen. Eerst triest om daarna met de hele zaal vrolijk zingend af te sluiten om niet in het verdriet te blijven hangen.

Tijdens het maken van de buiging, neemt een van de speelsters de sluier van Julia en gaat paraderend op in haar eigen rol.  Een ontwapenend toneelstuk dat ontroert. 

Petra Oliehoek– van ES

Rondje kerk

renovatie verwarmingsketel kerk stompwijk Vandaag weer een rondje kerk gedaan. Adriaan vertelde dat de verwarmingsketel wordt vervangen en ik stuit in het stookschuurtje op twee mannen die de verwarmingsketel aan het ontmantelen zijn. De jas wordt voor de foto even uitgetrokken en beide heren poseren voor de camera. De leeftijd van de huidige ketel wordt ingeschat op een jaar of zeventig. Aan de zijkant is al een aantal steigers verwijderd en de aan de achterzijde helemaal (zie foto blz. 2). Hoewel hier het seizoen hier nog niet naar is, lijkt de kerk uit haar winterslaap te ontwaken. stompwijkse kerk achterkant

Aan de buitenzijde zien de muren er prachtig uit. De nieuwe lasrandjes van de glas-in-lood ramen glimmen in het zonnetje.
De vloer van de steiger in de kerk is geheel leeg en is klaar om opnieuw een etage te zaken. Er is veel schoonmaakwerk verricht door de vrijwilligers.

Op de begraafplaats zijn een mannetje of tien de strijd aangegaan tegen de vallende bladeren. Er wordt geveegd, geharkt en geraapt.

Lees deze Dorpsketting met een kritisch oog en bedenk: Wat zou Stompwijk zonder zijn vrijwilligers zijn. Helemaal niets! Mooie vraag voor twitter en dan een bladzijde vullen met de reacties in het kerstnummer!

Petra Oliehoek– van Es

Eenmaal, andermaal……..

Fanfare veiling

Zaterdag werd de tweejaarlijkse veiling gehouden door Fanfare Juliana. Naast de potgrondactie wordt er op deze manier getracht hun kas aan te vullen om nieuwe instrumenten aan te kunnen schaffen of te vervangen. Er komt hier ontzettend veel werk bij kijken. Van tevoren is er hard gewerkt aan het verzamelen van veilingspullen. Er moeten heel veel zolders opgeruimd zijn. Stompwijkse bedrijven zijn aangesproken en ze kwamen ruim over de brug. Rond de klok van half negen ging de veilingmeester van start.  Dat kun je wel aan Hans Lelieveld overlaten, hij praat alles aan elkaar vast. Zijn blik staart de zaal in om opstekende handen te onderscheiden van iemand die net jeuk aan zijn hoofd heeft. Zijn hamer wijst en met 5 euro tegelijk probeert hij zoveel mogelijk waar voor zijn geld te krijgen. Eieren, jampakketten, honing uit Stompwijk, worst, kip en gesponsorde en eigen gemaakte appeltaarten van goudrenetten vliegen als broodjes over de toonbank.

De bandenwagen die jaarlijks door de Fanfare zelf één dag gebruikt wordt, was eveneens in de aanbieding op voorwaarde dat ze deze eenmaal per jaar mogen lenen. Een kerstboomstandaard met als extraatje dat de voorzitter de boom zelf komt opzetten. Ja, wie wil dat nou niet?

Op een overnachting in Hotelboerderij Akkerlust werd gul geboden, echtparen boden onwetend van elkaar, tegen elkaar op en als lachende derde, ging hun zoon ermee van door. Het muziekinstrument van Jan van den Bos, die als erelid zijn eigen instrument mocht houden gaat ook onder de veiling. Het ligt maar op zolder, had Jan gezegd. Het is mooi opgemaakt met bloemen. Vooral fanfareleden zijn hier happig op en dat is leuk want zo blijft het in de familie.

Tussentijds neemt pastoor Van der Plas de hamer over van Hans, om beschikbare dingen voor de kerk te veilen. Pastoor gaat met 10 euro tegelijk, grote stappen gauw thuis. Onder andere een picknickmand, spinnewiel, lantaarns, kandelaar en gourmetstel gaan onder de hamer, maar het klapstuk is toch wel een door Will van den Brink gemaakt schilderij met schapen en een herder. Leo heeft er lang over nagedacht en Will heeft zoveel geschilderd, dat het beschikbaar stellen goed aanvoelt. Het schilderij brengt  € 120,- op en dat is achteraf gezien, het hoogste bod van de avond. Alles bij elkaar toch € 520,- in de collecteschaal.

Bij kleine te veilen stukken worden eieren of bloemen toegevoegd. Bart van der Sande heeft sanseveria’s gekweekt en bijna elk tafeltje steken de bladeren hun vingers op. Hoe later op de avond hoe schoner het volk, twee jongens komen binnen en steken ongezien hun hand op bij het aanbod van een blad bier. Ze hebben tevens een viparrangement in de aanbieding gedaan voor het komende Summerland programma. Kijk, zo helpt de ene vereniging de ander.

Taarten worden direct aangesneden en we smikkelen heerlijk van de slagroomtaart of de worst. Een heerlijk gemoedelijke avond, waar veel gelachen en geboden is en het meest belangrijk een flink bedrag om nieuwe instrumenten aan te schaffen. Notaris mevr. De lahaije en Robert Bennis hielden de opbrengsten bij en konden de avond afronden met ene totaalbedrag van € 4.570,-.

Tatatatatata!

Bent u niet geweest dan kunt u altijd nog uw sponsorbijdrage kwijt bij het kerstconcert op 11 december 2010 in het Blesse Paard.

Petra Oliehoek- van Es

Een moment voor monumentendag

Zaterdag is het monumentendag, een ideale gelegenheid om gebouwen eens van een andere kant te bekijken. Niet alleen er voorbij vliegen, maar daadwerkelijk aandacht besteden aan meesterwerken uit de vorige eeuw of zelfs de eeuw hiervoor, zoals onze kerk. Deze dateert uit 1880 en staat op het programma. Het gebouw staat al maanden in de steigers en er wordt met man en macht gewerkt aan de restauratie. Ik ben in gesprek met Peter van Dijk, projectleider van de firma Wallcare, die de opdracht heeft om de muren van de restauratie op zich te nemen. Vooraf heeft Peter heeft contact gehad met aannemersbedrijf Kneppers. Hij heeft de boel in gang gezet en alles uitgerekend. Het renoveren van de gevels, het verwijderen van metselwerk, uithaken van de voegen en aanvang van herstel werkzaamheden, met alle bijkomende consequenties. Bij de eerste prognose is uitgegaan van 15.000 stenen die vervangen moesten worden, het zijn er nu inmiddels 25.000 geworden en het  eind is nog niet in zicht. Bij de bouw zijn bijvoorbeeld al 5 verschillende kleuren bakstenen gebruikt. De pastorie heeft andere kleuren dan de kerk en zelfs daar zijn in de muren verschillende bouwstenen gebruikt. Van de oorspronkelijke kleur geel (oogt nu roodbruin) is niets meer over, door de atmosferische vervuiling.Met elkaar worden de beslissingen genomen. Als het goed is, is er straks van het kleurverschil niets meer te zien, na het afspuiten en schoonmaken worden de verschillen weggewerkt. Een gevel moet je, net als bij een schilderij, van afstand zien. Dat als je straks Stompwijk in komt rijden je zegt, kijk die kerk staat er netjes bij. Niet wetende wat er allemaal gebeurd is. Lees verder Een moment voor monumentendag

Ouderwets Hé

 

Ouderwets hé?
 
De Overhaalbrug, aan de Kniplaan over de Vliet, wordt gerepareerd.
En daarom vaart er een pontje. Dat moet natuurlijk worden uitgeprobeerd.
Alle begin is moeilijk. De bewegwijzering is nog verre van optimaal, maar het pontje komt er aan.
Op de heenweg ben ik de enige passagier. “Vandaag is het gratis, en morgen voor niks.”
De pontbaas heeft er zin in. Hij is 67 en toen hij achttien was is hij nog met een auto overgevaren met de toenmalige pont.
Zelf herinner ik mij een overtocht uit 1966. Niet lang daarna werd pont het uit de vaart genomen.
Nu is de start bij de jachtwerf langs de Kniplaan.
Er zijn vooral daar klachten over de borden, maar er wordt aan gewerkt door Rijkswaterstaat.
Op de terugweg heeft hij meer klanten. Met zijn tienen staan we er op.
Langs een echt Hollands tafereeltje: wat koeien in het gras met een molen op de achtergrond.
“Echte ouderwets hé”,  klinkt het van verschillende klanten.
En daar ben ik het helemaal mee eens.
 
Agnes van Boheemen- Vollebregt