Categoriearchief: Dorpsketting

De loper uit voor………Tim

Afgelopen week ging de derde bioscoopfilm in première van Tim Oliehoek (31) en ik was erbij! Vooraf hebben we met familie en vrienden gezellig gegeten om daarna goed gemutst in casualkleding, maar wel hoog gehakt, naar Pathébioscoop op het Spui te gaan.

Een echte F16 was door de luchtmacht in stelling gebracht voor de ingang van de bioscoop. Een tiental witte scooters met de herkenbare grote pizza-bezorg-boxen achterop stonden eveneens in stelling. De meterslange loper had deze keer de kleuren van de Italiaanse vlag, groen, wit en rood. De pers stond in rijen opgesteld met de camera’s in de aanslag. Wij konden, een beetje te ongestoord, over de loper naar binnen. Het wachten was natuurlijk op de sterren van de avond. De hoofdrolspelers, de schrijver van het boek en natuurlijk regisseur Tim en vele anderen kregen alle aandacht van de media.

Bij de ingang ging ik direct met een grote roltrap naar boven, zodat we van grote hoogte een goed overzicht hadden. Achteraf denk ik dat ik mij bevond op de plaats waar de oude groetenwinkel uit de jaren ’60 stond van mijn ome Niek en tante Jo. In die winkel rook het naar vers gesneden groenten en buiten stonden kisten met groenten en glimmende appels uitgestald. Een café links en een juwelier rechts van hen. Met het magische geluid van de tram op de achtergrond. Alles is plat gegooid en een nieuw glimmend pand siert het Spui.

Er hangt een verwachtingsvolle sfeer, want iedereen is nieuwsgierig. Het zijn allemaal vrienden, familie en bekenden van mensen die op een of andere manier betrokken zijn bij het maken van deze film. Dat kan de schrijver zijn, de vriendinnen van de spelers of van de mensen van het geluid. Of mensen die ooit een rol gespeeld hebben in een film van Tim, zoals Jolanda de Winter en Alice Luiten die voor de gelegenheid stiekem, via vader Frans, als verrassing waren uitgenodigd.

Achter de schermen

Bij het maken van een film komt gigantisch veel werk bij kijken. Iedereen die wel eens gefigureerd heeft kan beamen dat alles van te voren per scène uitgedacht is. En niet alleen per scène maar ook die wordt weer in vele delen onderverdeeld met soms slechts enkele seconden als eindresultaat. De belichting alleen al is een gigantische klus. De draaidagen zijn in de zomer van 2010 gehouden. Hierna is er aan geknutseld, kleur bewerkt, gemonteerd, de muziek gecomponeerd en weet ik wat er allemaal bij komt kijken. Veel meer natuurlijk dan dat je überhaupt kunt voorstellen. Dat komt omdat alles er zo gesmeerd uitziet, alsof alles in één keer is opgenomen.

Op het scherm

Er zijn twee zalen beschikbaar die volledig bezet zijn. Ik zit op de derde rij, flink in mijn achteruit, maar wel lekker vooraan om na afloop foto’s te kunnen maken. De geur van popcorn verspreid zich door de zaal. De soundtrack is pakkend en de zaal wordt overdonderd met acties uit de film, die dus over 2 pizzakoeriers gaat. Hun vaders zijn broers en krijgen onderling ruzie met als gevolg dat de ene broer aan de overzijde van de ander, een eigen pizzeria begint. Dit betekent oorlog. Er zit vooral humor in, maar nog vééééél meer actie van scheurende scooters die Den Haag onveilig maken. Voeg hier een ontluikende romance aan toe, ruziënde en teleurgestelde ouders in de wensen van hun kind, familieruzie en problemen in het restaurantwezen. (Wat zijn ze lang bezig om die kakkerlak te filmen die immers niet van licht houdt!) Genoeg ingrediënten voor een ontspannende avond. ´Daar gaat het om, zegt Tim altijd, gewoon lekker onderuit, met cola en popcorn, actie en lachen. Kortom relaxen. Ik vind het een actiefilm met inhoud en emotie. Het heeft op mij een meer volwassen indruk achter gelaten.

In de spot

Na afloop van de film blijft iedereen braaf zitten en komt het publiek in actie als de titelrol in beeld komt. Op dat moment hoor je wie er voor wie in de zaal zit, want komt er een naam in beeld dan volgt er telkens vanuit een andere hoek in de zaal een gigantisch applaus. Na de film komen de spelers het toneel op, de wethouder van cultuur houdt een promotiepraatje over Den Haag, een stad die zich in de filmwereld aardig in de spotlights weet te werken. Nog wat praters, soms met een briefje ondersteund. Dan komt Tim aan het woord en het lijkt erop alsof hij het allemaal uit zijn mouw schudt. Hij heeft voor een ieder een persoonlijk woordje en rept zich hierna met de crew naar de volgende zaal, waar ook op hun komst wordt gewacht, voor dezelfde ceremonie.

We verlaten de zaal en staan direct oog in oog met Lange Frans, die een deel van de titelsong ‘Stiekem’ voor zijn rekening heeft genomen, in samenwerking met de rappende broertjes Fouradi. Ik fotografeer Lange Frans met kleine Frans. Later treedt de groep nog gezamenlijk op. Het liedje blijft behoorlijk hangen, terwijl ik daar normaal met rap geen last van heb.

We spreken Sabri Saad El Hamus, één van de vaders van de pizzakoeriers en bekend van Levenslied, een Nederlandse dramaserie, die nu wekelijks te zien is. Hij is net terug uit Egypte omdat hij de revolutie persoonlijk wilde meemaken. Hij loopt trots met een petje op van de kleuren van de Egyptische vlag die gelijk is aan die van Nederland, maar het kenmerkende logo ontbreekt. Studeerde van oorsprong economie om alsnog in Nederland zich te richten op toneel. Hij heeft een aardige reputatie en de samenwerking met Tim kenmerkt zich door emoties, zegt hij.

Bij elke fractie van een scène hoort een emotie die Tim op papier heeft staan. Bij het maken van de opname fluistert Tim die in mijn oor, zoals pijn, intens verdriet, teleurstelling en Sabri moet die emotie zien te vertalen. Dat lukt hem uitstekend, want in de film heeft hij last van zijn rug en als ik hier naar informeer schiet de pijn direct in zijn rug en toont dit in zijn manier van lopen.

Tafels met drankjes staan in de houding, heerlijk ruikende pizza’s worden geserveerd en er wordt volop nagepraat. De aanwezigen zijn allemaal enthousiast. Ik zie Hakim uit Sesamstraat weer volop in de rastakrullen. Ik had van tevoren gelezen over zijn gewijzigde look, van krullenbol naar gemillimeterd haar, om hem als één van de twee broers te herkennen. Vlakbij scharen jonge meiden zich lachend om twee jongemannen uit Goede Tijden Slechte Tijden, om zich te laten fotograferen.

We mengen ons tussen de gasten en natuurlijk moeten we weer als een van de laatsten via de achteruitgang het pand verlaten. We moeten ons nog haasten, voor zover dit mogelijk is. Het lopen op de hakken wordt steeds pijnlijker. Jolanda de Winter schaatst nog liever de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee, dan een avond op nieuwe hakken. Haar voeten doen nu veel zeerder, dan na afloop van die schaatstocht van pakweg 10 uur. We redden het net om voor sluitingstijd in de garage bij onze auto te zijn en houden voor de gezelligheid nog een after party thuis. Een onvergetelijke avond.

Het wachten is de volgende dag op de recensies, die voor ons niet van belang zijn, maar wel voor de makers! Het zal je maar gebeuren dat het werk waar je maanden in geïnvesteerd hebt onder de loep wordt genomen en breed wordt uitgemeten, dat is spannend ja. Ik moet er trouwens niet aan denken dat mijn werk openbaar bekritiseerd word! Ik geef het je te doen om artistiek leiding te geven aan het maken van een film. Je bent er van het begin tot het eind bij betrokken. Het vinden van een draaiboek en geldschieters die willen investeren, casten van spelers, zoeken van locaties, het vormgeven aan de wijze van filmen, of bijkomende zaken zoals het autovrij maken van het Hubertusviaduct gedurende drie nachten en het veilig werken met stuntteams. Het moet wel allemaal gebeuren.

Natuurlijk ben ik bevooroordeeld. Ik stel voor dat iedereen zelf gaat kijken en zijn mening vormt. Vergeet de popcorn niet …… Ik wens u een smakelijke voorstelling.                  

Petra Oliehoek– van Es

 

 

 

 

Muizenissen

 Vroeger ging je naar de platenzaak om een elpee of singel te kopen, tegenwoordig krijg je een CD bij een kilo gehakt en een fles stroop! Het ging om die CD van Trijntje Oosterhuis waarvan er 750.000 bij een krant meegeleverd werden. Volgens de krant was dat een groot succes, ze hadden alles verkocht! Ik kijk nog eens om mij heen en zie stapels Cd’s liggen bij de caissières… Niets is dus weer wat het lijkt. Overigens, de CD is niet onaardig hoor. Trijntje is een slimme meid. Ik denk namelijk dat ik niet uit mijzelf iets van Trijntje gekocht zou hebben. Dat wist zij en daarom heeft ze natuurlijk die actie bedacht. En nogmaals, het valt mij niet tegen. Wat volgens mijn jongste zoon Sil wel tegen viel was mijn commentaar op zijn geklaag: “Kom op, je stelt je aan..” De laatste paar weken begon hij steeds te zeuren over zijn voetbalschoenen, dat ze krap zaten. Ik checkte wel zijn tenen (lange nagels..nee..) en gaf uiteindelijk de schuld aan zijn sokken, die zijn wat te groot en rollen soms driedubbel op in zijn schoenen. En die schoenen heeft hij nog niet zo lang, dus… Tijdens trainingen en wedstrijden gaf hij verder geen kick waardoor ik er niet meer aan dacht. Tot hij vorige week tegen SVLY moest. Toen viel het mij op dat zijn inzet gereduceerd was tot vijfenzeventig procent. En hij keek steeds zo moeilijk… Dat zette mij aan het denken en toen we thuis waren ging ik maar eens kijken welke maat het was. Maat 35, Nikes. Maat 35? Ik pakte zijn gewone schoenen erbij en…zag ik het nou goed? Maat 38! Ik trok ter plekke wit weg. Hij kon toch niet binnen een jaar drie maten gegroeid zijn? Na een nachtje piekeren in bed ging ik de volgende dag toch maar eens in de schuur kijken. Daar liggen namelijk alle voetbalschoenen, om precies te zijn van negen jaar drie zonen op voetbal. Maar niets gaf mij de oplossing van mijn probleem, wel lag er nog een plastic zak op de grond, achter de doos met hout voor de allesbrander. Maar dan moest ik wel bukken. Bukken is niet (meer) mijn sterkste kant sinds ik geopereerd ben aan mijn rug én een one-pack buik ontwikkeld heb. Die laatste kan behoorlijk in de weg zitten. Meestal is er wel een kind in de buurt die ik dan vriendelijk vraag het op te pakken..Nu niet, en ja, de nieuwsgierigheid won het van mijn gepieker over Sil’ s probleem. Er zat wat in de tas en het volgende moment kon ik wel door de grond zakken: het waren Puma voetbalschoenen, maat 38..de schoenen van Sil! Allerlei visioenen raasden vervolgens door mijn hoofd want dit was toch minstens een gevalletje kindermishandeling. Dit moest ik voorzichtig brengen want hij had mij al niet erg hoog meer staan na het beschrijven van zijn liefdesleven. Hier restte enkel nog diep door het stof te gaan, heel diep… “Sil, euh..ikke..moet je wat zeggen..”. Ik schraapte mijn keel want er was een of ander piepbeest in gekropen. Sil moest daar wel om lachen dus hij was goed van zin. Dat gaf de burger moed. “Papa is enorm stom geweest…. enneuh..ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet zeggen…”. Sil werd nu ongedurig. Hij wilde naar buiten, had net acht uur school achter de rug en de zon scheen. Op een preek van Pa zat hij echt niet te wachten. Toen gooide ik het  er maar uit: “Dit zijn niet je voetbalschoenen maar deze!” en hield de Puma’s voor zijn neus. “O ja, en ik heb je lievelingssnoepjes gekocht!” voegde ik er snel en slijmerig aan toe. Sil’s gezicht klaarde direct op, de kromme tenenblik zag je van zijn gezicht afvallen: “Zie je wel! Dat zei ik toch al steeds, dat ze niet goed waren!” “Maar ik ga nu naar buiten hoor.” En weg was hij. O nee, hij kwam weer terug en keek mij dreigend aan, doch wel met een blik van overwinning: “Mag ik nu dan die snoepjes?!”

                                            Arjen Veldhuizen

 

 

Open eettafel een leuk idee

Afgelopen vrijdag werd er na de soos in het Dorpshuis een open eettafel gehouden. We aten met ongeveer 15 mensen, heerlijke Hollandse erwtensoep met een broodje. Gekookt door Jetty Noordzij. De maaltijd werd afgesloten met een karameltoetje.

Het werd nog een gezellig uurtje, en is zeker voor herhaling vatbaar. Nieuwe ideeën zijn altijd welkom. Jetty bedankt hoor.

Groetjes, Ria van Dijk

 

Open brief vrienden van Stompwijk

 Aan: Dhr. E. Fontein

Dr. van Noortstraat 98

2266 HA  Leidschendam

 

Betreft: geschil Kulturhus                                                                                             Leidschendam, 17 februari 2011

 

OPEN BRIEF

Geachte heer Fontein (beste Eric),

Tijdens de Adviesraad van donderdag 10 februari 2011 is als onderwerp besproken het project Kulturhus. Uit de presentatie die wij daar kregen, maken wij op dat er op dit moment onoverkomelijke problemen zijn om het project Kulturhus op de eerder ingeplande locatie te realiseren. Met deze brief willen wij een oproep aan u doen om er samen met de gemeente Leidschendam-Voorburg uit te komen. Het emailcontact dat wij hadden met u en uit de cryptische omschrijving die wij als antwoord kregen blijkt, dat u niet tegen de verkoop van het stuk grond bent waarop Kulturhus, de lagere school en een aantal woningen gepland zijn. Eerder zijn er voor u andere problemen in de personele sfeer bij de gemeente, die het onmogelijk maken om tot een akkoord te komen met deze.

U weet dat wij als ‘Vrienden van Stompwijk’ de gehele gebiedsvisie mede tot stand hebben gebracht en hebben hier heel veel tijd en energie in gestoken. Natuurlijk…, wij hebben ons altijd zeer kritisch opgesteld wanneer het om het wel en wee van het dorp Stompwijk ging, mede omdat het dorp en het buitengebied ons te dierbaar is om te laten verkwanselen. Met het project Kulturhus zou Stompwijk een zeer positieve impuls krijgen waar alle inwoners van dit mooie dorp profijt van hebben. Stompwijk is hard toe aan een opknapbeurt en juist het Kulturhus met de daarbij behorende opstallen maken deel uit van deze opknapbeurt. Het restaureren van de H. Laurentiuskerk mag hier een mooi voorbeeld van zijn. Langs deze weg willen wij u dan ook oproepen om terug naar de onderhandelingstafel te gaan met de gemeente en de loopgraven waarin u en de gemeente zich nu in bevinden, te verlaten.

Wij weten inhoudelijk te weinig van de problemen die zich nu voordoen en dat hoeft ook niet, maar deze kunnen toch nooit zo groot zijn dat daar niet over heen te stappen is wanneer beide partijen de intentie hebben eruit te komen. Financieel gezien geeft u aan dat er geen probleem is, uitsluitend in de uitwerking hiervan. Persoonlijk bent u nooit een grote fan geweest van de Vrienden van Stompwijk, omdat onze ideeën over hoe Stompwijk ingericht zou moeten worden voor de toekomst te ver uiteen liggen. Wel zijn zowel u alsook de Vrienden van Stompwijk er altijd over eens geweest dat het project Kulturhus uitgevoerd zou moeten worden, omdat dit goed was voor de jeugd van Stompwijk, haar ondernemers, haar senioren en iedereen die hier qua leeftijd tussenin zit.

Mijnheer Fontein, wij hopen dat u overtuigd bent van onze goede bedoelingen die wij met deze brief willen bereiken. Ook geeft het waarschijnlijk voor anderen inzicht dat een schuldvraag niet persé bij een partij hoeft te liggen. Daar kunnen wij niet over oordelen. Tenslotte ontstaat een conflict altijd uit een voorval waar twee partijen samen niet uit komen. Schroom niet anderen te raadplegen of een mediator in de arm te nemen. Een afschrift van deze brief zullen wij dan ook naar wethouder Gregor Rensen van de gemeente Leidschendam-Voorburg zenden, die verantwoordelijk is voor de uitvoering van het project Kulturhus. Tevens zullen wij de Open Brief toezenden aan de redactie van de Dorpsketting, zodat het dorp er kennis van neemt dat partijen bij deze opgeroepen zijn tot actie. Een Kulturhus op een andere locatie als eerder gepland, daar wordt Stompwijk niet beter van. En als suggestie willen wij besluiten dat wanneer u met de gemeente Leidschendam-Voorburg eruit komt dat het plein dat voor het Kulturhus komt te liggen, wat wij eerder als ‘Vrienden van Stompwijkplaats’ hadden willen benoemen, deze suggestie loslaten en als het aan de Vrienden ligt, het ‘Eric Fonteinplein’ genoemd gaat worden. Dat is toch een mooi vooruitzicht.

Met vriendelijke groet,

Actiecomité Vrienden van Stompwijk

namens deze Leo Wijnhoven

NB:

Een afschrift van deze brief is tevens verzonden naar wethouder G. Rensen van de gemeente Leidschendam-Voorburg

 

p/a Dr. van Noortstraat 111a, 2266 GV  Stompwijk

www.vriendenvanstompwijk.nl

 

 

 

Tip via Twitter, Pizza maffia

‘Pizzamaffia is heel rauw geworden’

AMSTERDAM – De nieuwe Nederlandse film Pizzamaffia is een ‘rauwe’ film geworden, vertelt regisseur Tim Oliehoek in een gesprek met NU.nl. De jonge filmmaker blikt terug op zijn boekverfilming, waarin veel Arabische accenten zijn aangebracht.

Pizzamaffia gaat over de familieband tussen Bram en Haas, de snelste koeriers van Pizzeria Novara. Ze zijn ‘matties for life’.

De pizzeria is eigendom van Brams vader, maar sinds die ziek thuis zit, runt oom Faris de zaak. Als er een meningsverschil over de inkomsten ontstaat, krijgen de twee gezinnen ruzie, wat ontaardt in een pizzaoorlog.

Is het moeilijk om een film met een aantal Arabische accenten te maken?

‘’We hebben de schrijver van het boek betrokken bij het maken van de film. Ik kom uit een wit dorp, en je moet een Marokkaanse familie neerzetten. Ik heb goed geluisterd naar de auteur, Khalid Boudou, en naar de acteurs. Klopt het decor, de kleding en de muziek? Anders haakt de kijker af.”

Je bent de Marokkaanse taal niet machtig, maar er zijn in de film veel Arabische dialogen. Was dat lastig?

‘’We hebben veel Arabische scènes in de film, dan zou je denken dat het lastig is. Maar de emotie is universeel. Je kunt daarom heel goed volgen wat ze zeggen. En we maakten gebruik van een tolk, die zorgt dat er gezegd wordt wat er in het script staat.’’

‘’De taal is heel prettig om naar te luisteren. Bijna sprookjesachtig. Sommige scènes zijn helemaal Arabisch. De gesprekken tussen de vaders, dan krijg je echt dat rauwe gevoel. Puur, zonder opsmuk. Dìt is een film, dacht ik.’’

Voor welke doelgroep is Pizzamaffia gemaakt?

‘’Ik ben uitgegaan van jonge kijkers. Er moest daarom voldoende actie in, maar het taalgebruik moest niet te grof zijn. Bloed zit er in, maar je moet goed bedenken hoe ver je daarmee gaat.’’
‘’Het moet toegankelijk zijn voor een jeugdig publiek. Het drama is best pittig, dat vraagt wel wat van jonge kijkers. Maar zij mogen daarin best opgevoed worden’’, zegt Oliehoek met een knipoog.

De film heeft een combinatie tussen actie, drama en comedy. Waarom heb je er niet voor gekozen een specifieke weg in te slaan?

‘’Mijn belangrijkste doelstelling was dat de acteurs geloofwaardig waren. Je moet in de dialogen het straattaalgevoel hebben. Het is geen doldwaze comedy geworden zoals het Schnitzelparadijs.’’

‘’Er is wel een heel geestige scène met kakkerlakken. Die hoort eigenlijk niet in de film, maar op de een of andere manier past hij er heel goed tussen. De mensen vinden dat leuk, even gek doen met een kakkerlak, maar dan weer snel terug waar het om gaat in de film; het drama in de familie.

Was het moeilijk om de juiste acteurs te vinden voor deze film?

‘’We hadden niet veel problemen met de casting. Zo’n beetje elke Marokkaanse acteur in Nederland is langs geweest, maar eigenlijk wist ik al dat ik dat de rol van Bram gespeeld moest gaan worden door Illias Ojja, met wie ik eerder samenwerkte in de tv-serie Shouf Shouf. Binnen tien minuten hou je van hem, is het conflict duidelijk en ga je met hem mee.’’
Mamoun Elyounoussi speelt de rol van neef Haas. ‘’Hij is zijn exacte tegenpool. Op de set zag ik direct dat hij zo ontzettend gevaarlijk was, maar tegelijkertijd sympathiek. Toen ik ze samen bezig zag, kwam er zoveel energie vanaf dat ik er snel over uit was.’’

Pizzamaffia is jouw derde film. Bij Vet Hard gaf je de hoofdrol aan Jack Wouterse en in Spion van Oranje was Paul de Leeuw de grote blikvanger. Waarom heb je dit keer niet gekozen voor een gearriveerde acteur?

‘’Ik was dit keer gefascineerd door het verhaal, daar zocht ik acteurs bij. Dat is in tegenstelling tot Spion van Oranje, waar het andersom werkte. Deze film gaat echt onder je huid, is heel hard en puur geworden, maar tegelijkertijd ook sympathiek. En als je in zo’n film opeens Patty Brard ziet rondlopen, is dat toch wel een beetje gek.’’
De 31-jarige filmmaker neemt een moment rust en komt dan met een aanvulling. ‘’Er zit wel een hele bekende ster in de film. Wie kent Hakim niet, van Sesamstraat? Die hebben we, in de rol van de vader van Haas, onherkenbaar gemaakt. De jongen die de film heeft gemonteerd herkende hem niet eens. Hakim blijkt te kunnen praten, en is ook nog eens een goede acteur.’’
‘’Hij deed een ontzettend grappige auditie, maar een probleem was dat haar van hem, en dat grappige gezicht. Je verwacht elk moment dat hij een rood balletje uit zijn mond haalt. Ik heb hem geadviseerd dat haar er af te halen, een baard te laten staan en een serieuze bril op te zetten. Met ietwat stoffige kleding was het opeens een hele andere man.’’

Pizzamaffia gaat aanstaande dinsdagavond in première in Den Haag, de stad waar de film is opgenomen. Vanaf donderdag is de film in de bioscopen te zien.

© NU.nl/Dennis van Luling

Diversity 4

Diversity 4Afgelopen zaterdag deden dansgroep Diversity 4 oftewel: Nalin, Naomi, Megan en Lani, aan een danswedstrijd bij de Kunstbende. De wedstrijd voor jong creatief talent en zijn 1e geworden!

Hartelijk gefeliciteerd met jullie behaalde 1e prijs!!!

Volgens juryrapport hadden de girls een goede uitstraling. De choreografie was sterk, zowel in de ruimte als in opbouw. Dus genoeg diversiteit in hun dans wat de naam opzicht al waar maakt. Diverstity 4 zijn kampioen van Zuid Holland dat wil zeggen dat zij in de landelijke finale Zuid Holland gaan vertegenwoordigen op 23 april in Westergasfabriek in Amsterdam.

http://kunstbende.nl/nl/572-finalisten

We hopen dat er veel mensen naar de finale gaan kijken. Bij voldoende aanmelding kunnen we met de bus gaan. Wie zich aanmeldt, kan met mij contact opnemen.


Carmen 06-40241754

 

 

Muizenissen

Daar lag ik dan, bijna voor honderd procent horizontaal en recht boven mij een wit licht. Was ik dood? Keek ik in de bekende tunnel en was het enkel wachten op een flashback van mijn leven? Of zat ik in een clip van Marco Borsato? Dan verschijnt er ineens een hand in zo’n latexhandschoen… met een injectienaald erin! Daarboven een paar ogen (duidelijk van een vrouw), een neus en een mondkapje..De Tandarts! Onlangs waren mijn tanden en kiezen op de foto gezet en toen bleek dat ik drie gaatjes had in kiezen waar al jaren geleden amalgaam in gestopt was. Dat moest natuurlijk gerepareerd worden en de oude vullingen zouden dan meteen vervangen worden door, moderne, witte vullingen. “Dat wordt een afspraak van een uur.”verzuchtte de tandarts aan haar assistente. Mijn portemonnee kreeg direct hartkloppingen maar het idee dat ik mijn ziektekostenverzekeraar binnenkort een flinke poot mocht uittrekken maakte een hoop goed. Ik besloot haar in de ogen te blijven kijken, alles beter dan die naald of die handschoen. Het waren mooie ogen. Dat wel. Maar de naald kwam toch… Wel onder verzachtende omstandigheden, ze zei mij dat ze het heel voorzichtig zou doen. De lieverd! Mijn vingers lagen in elkaar verstrengeld op mijn buik, onnodig verkrampt want er viel niets van pijn te voelen, maar ja, wat wil je. Als kind was naar de tandarts gaan een martelgang. Je had maar te gaan zitten en vervolgens werd je gemaand ‘je bek te openen’. Als alles dan achter de rug was kreeg je wel een banaan. Zo ging dat toen. Nu gaat dat heel anders. “Zo, dat is een grote vulling.” zei de tandarts, waarna er nog een paar ogen, Stompwijkse (!), tevoorschijn kwamen. De tandarts-assistente. Spontaan brak bij mij de lente door, werd ik bedwelmd door haar verschijning ook al waren het slechts een paar ogen en een stem…Ze schudde haar hoofd want ach, ach, ja, wat een grote vulling! En ik lag daar als slachtoffer, kon me niet bewegen, had enkele vingers en wat tandarts gereedschap in mijn mond en de verdoving begon ook nog eens te werken…Dat is trouwens wel gek. Zodra de tandarts van alles in mijn mond heeft gestopt, gaat ze ineens vragen stellen. En vragen dienen beantwoord te worden, toch? Dat probeer ik dan ook wel, je bent immers fatsoenlijk opgevoed, maar meer dan wat gemompel en geknipper met de ogen komt er niet uit. En met mijn hoofd knikbewegingen maken raad ik niemand aan…Voordat je het weet schiet de boor uit of zit dat cappuccino pijpje achter in strot! Ze begon met het verwijderen van de oude vullingen. Natuurlijk verkrampte ik weer maar had daar totaal geen reden toe: ik voelde niets! Alleen het geluid van de boor, een Makita vermoed ik, overheerste. De dames bleven zich maar verbazen over de grootte van de vullingen waardoor ik mijzelf af begon te vragen wáárom ik toch van die grote vullingen had..Kwam dat door mijn grote bek, door mijn meningen die ik nog wel eens verkondigen wil? Ondertussen werd mij gevraagd waar ik ook alweer werk, of het pijn doet, of ik nog wakker kon blijven (ik had de nacht ervoor nachtdienst) en of ze mij geen pijn deed. In mijn hoofd repeteerde ik de antwoorden. Ik nam mij voor, zodra mijn mond even met rust gelaten zou worden, dan zo snel als ik kon de vragen te  beantwoorden. Want ja, ook de tijd van een tandarts is kostbaar. Toen de vullingen alle drie eruit waren dacht ik mijn moment te hebben maar ze begon direct met vullen. Onderweg begon zij zich af te vragen of er wel genoeg vulling was…O jee, moeten ze zo ook nog even naar de Gamma? Nee, er was genoeg en toen kwam het sein dat het klaar was, ik was weer een knappe vent met mijn witte vullingen!

Eindelijk kon ik mijn antwoorden kwijt! Maar toen ik wilde gaan praten struikelde ik over mijn tong en lippen..Ik keek in de spiegel en zag mijn mond helemaal scheef staan..De verdoving! De rest van de middag kon ik niet drinken, roken en praatte ik als iemand die niet meer als BOB betiteld kon worden.

Arjan Veldhuizen

 

Lieve Mensen

Paarden, koeien, schapen, geiten, varkens, kippen; het zijn allemaal schepsels van God. En wij hebben de plicht goed voor ze te zorgen. Het lijkt daarom nergens op om ze maar massaal te doden bij een dierziekte-uitbraak. Houdt het dierziektebeleid van regering en Brussel in de gaten en help voorkomen wat 10 jaar geleden (mkz) en nog pas geleden (Q-koorts) gebeurd is. Wordt lid van de NBvH als je met hart en ziel hobbylandbouwdierhouder bent, donateurs zijn ook van harte welkom!!! Kijk op www.hobbydierhouder.nl of e-mail: info@hobbydierhouder.nl

Groetjes van Marjolein Steenstra

 

Rondweg breder dan de N206

Op 10 februari was er een adviesraadavond die door een aantal raadsleden van GroenLinks bijgewoond werd. Op de agenda stonden onder andere het Kulturhus en de rondweg fase 1.  Wat verbaasde was dat in de planning van de rondweg fase 1 nog steeds gesproken wordt over een weg van maar liefst 7 meter breed. Ter vergelijking, dit is breder dan de N206 nu is. Bij de vaststelling van het voorlopig ontwerp in 2009 heeft GroenLinks al aangegeven dat de breedte van de weg aangepast dient te worden. Ook is destijds aandacht gevraagd voor een landschappelijke  inpassing. Verder is GroenLinks van mening dat zonder  fase 2, de rondweg fase 1 weinig tot niets oplost. Na de vaststelling van het voorlopig ontwerp door de raad is er wel het e.e.a. in de wereld veranderd, zo ook in Leidschendam-Voorburg. Plannen die toentertijd  als reëel werden ervaren worden in onze huidige economische situatie anders bezien. GroenLinks vraagt zich daarom af of zonder een levensvatbaar tuinbouwgebied en zonder fase 2 de rondweg, fase 1 er überhaupt zou moeten komen.

Ook de voortgang van de bouwplannen van het Kulturhus bracht op de adviesavond de nodige reacties teweeg. GroenLinks heeft goed geluisterd naar hetgeen hierover naar voren werd gebracht. Er was veel input van de Stompwijkers,  waar wij erg blij mee zijn en die wij ook zeker mee zullen nemen naar de raad.

Carla Wijnhoven-Kleihorst

Raadslid GroenLinks

 

Betaald op wereldreis,

dat willen Eva en Laura Oliehoek wel

Ze willen op pad als goede doelen ambassadeurs voor de Nationale Postcode Loterij. Ze gaan een half jaar op weg en bezoeken diverse plaatsen waar goede doelen ondersteund worden door de Poscode loterij. Deze steun wordt wereldwijd gegeven. Tijdens deze reis doen ze dan verslag van hun belevenissen. De verslaglegging vindt plaats door het maken van verslagen, foto’s en filmpjes en via een weblog kun je en volgen.

Voordat het zover is hebben ze uw steun nodig, omdat ook hier meeste stemmen gelden. Stem en geniet straks mee van hun ervaringen als echte wereldburgers.

http://www.internationaalambassadeur.nl/EvaenLaura

Eva en Laura Oliehoek