Categoriearchief: Dorpsketting

Muizenissen

Zaterdag was weer een voetbaldag. Eigenlijk zoals elke zaterdag maar dat is logisch met drie voetballende zonen. Het zijn geen Pieter van den Hoogenbandjes, zie de pindakaasreclame, maar gemiddelde voetballers die het spelletje gewoon leuk vinden. Ik geniet van die gasten als ze op het veld staan. Niet altijd hoor. In het verleden toch wel situaties meegemaakt die je snel weer wilt vergeten. (Of eigenlijk ook weer niet.) Dan zie je alle jongens hun stinkende best doen. Op één na. Zoonlief. Mijn nageslacht had meer interesse in de groei van het gras dan in het spel. Of hij begon ineens te hinkelen of had meer interesse in het publiek dan in het spel. Ik heb dit bij alle drie mee gemaakt. Maar die tijd is voorbij. Alle drie nemen ze nu het spel serieus en gaan ze trouw naar de training. Ze weten dat je een wedstrijd kunt winnen of verliezen en dat accepteren ze ook. Maar soms moeten ze wel heel sterk in hun voetbalschoenen staan. Zoals afgelopen zaterdag. Sil moest aantreden tegen Blauw Zwart uit Wassenaar en verloor met…23-0! Zo’n uitslag kan ik mij niet herinneren in de voetballoopbanen van mijn jongens. En dan ook nog binnen 40 minuten omdat E’tjes namelijk 2 x 20 minuten spelen…Dit was zo’n wedstrijd dat je eigenlijk je kind van het veld wilt halen. Hem beschermen tegen de vernedering. Vernedering ja, een zwaar woord, waar de ouders van de tegenstander geen moeite mee hadden want die juichten na elk doelpunt alsof ze kampioen konden worden. Regelmatig keken onze spelers hun coach aan met een blik van ‘doe wat!’ maar ook hij was machteloos. Ja, voetbal is oorlog, dat blijkt maar weer. Na de wedstrijd wonnen we gelukkig wel met penalty’s nemen en toen ik even later met vier jongens in de auto op de terugweg was, kon er weer gelachen worden.

En kregen ze weer praatjes: ‘Als Ajax mij scout dan zeg ik nee maar als ADO mij scout dan zeg ik ja!’ Ik hoor dat grinnikend aan, deze dromen. Gelukkig hebben ze die en het houdt ze staande. Zeer waarschijnlijk komt er dan later een dag waarop ze hun prioriteiten bijstellen en met ietsje minder genoegen nemen. Of niet natuurlijk. Worden het van die strebertjes die ten koste van alles en iedereen carrière gaan maken. Iedereen kent wel zo’n type in zijn of haar omgeving. Gelukkig verliep de zaterdag verder minder vernederend. Sven won met zijn team met 5-0 en Youri met het B1 team van Stompwijk met 4-0. Zoals gezegd volg ik zoveel als ik kan de wedstrijden en pik ook regelmatig een training mee. Toen ik begon als voetbalvader kon ik aardig tekeer gaan vanaf de zijlijn maar dat heb ik onderhand wel afgeleerd. Je schiet er niets mee op. En vaak vinden de jongens het helemaal niet leuk als je zo tekeer gaat. Dan overheerst het gevoel ‘dat is mijn vader niet..nooit eerder gezien die mafkees!’ Het is een actueel onderwerp, google het maar eens op internet en zie tientallen hits over dit onderwerp. Er zijn zelfs tips die je vertellen hoe je je kind het beste kan aanmoedigen. Ik kijk toe, geniet van mooie acties en van sportiviteit. Natuurlijk erger ik mij ook wel eens aan een beslissing van de scheidsrechter. Maar ook hij of zij kan fouten maken. En ik denk altijd maar: Gelukkig sta ik daar niet op het veld met een fluit! Het moet wel een roeping zijn om scheidsrechter te zijn, dat is ooit genetisch bepaald. Net zoals grensrechter. Die kan het behoorlijk voor zijn kiezen krijgen als hij aan de kant staat van de tegenstander. Die doet het bijna nooit goed. De parkeerwachter van de voetbalwereld…..

Arjen Veldhuizen

Muizenissen

Let deze week op uw geld! Het is namelijk de Week van het Geld, mede een initiatief van het Nibud. Die gasten van het Nibud zijn mijn vrienden. Zij kunnen redelijk precies vertellen hoeveel zakgeld ik mag geven aan mijn kroost en dat is handig. Want zodra er protesten op mijn bureau liggen, ‘Ik wil meer zakgeld!’, verwijs ik de klager naar de Nibud website en verstomd het protest. Ja, wel onder luid gemopper maar daar heb ik inmiddels een olifanthuid van gekregen. Oudste zoon Youri krijgt zijn zakgeld via de bank omdat hij, sinds hij een baantje heeft, een eigen betaalrekening heeft. Sven wil ook een betaalrekening, alleen ben ik daar nog stevig over aan het nadenken. Want meneer heeft vaak zijn zakgeld al op vóór hij het krijgt…Hij denkt dat als hij zo’n pasje heeft, het geld vanzelf uit de betaalautomaat komt en heel vaak komt hij met en alom bekende argument (waar elke ouder wel eens mee te maken krijgt) ‘Al mijn vrienden hebben het ook!’ De jongste hoor ik eigenlijk (nog) niet. Braaf stopt hij zijn een euro vijftig in zijn spaarpot. Tot gisteren, want hij heeft de portemonnee van zijn overleden Opa gekregen. Trots als een pauw loopt hij daarmee rond en ik heb nu al drie keer moeten kijken hoe mooi de portemonnee wel niet is. 

Daarmee speelt hij met mijn zwakte, namelijk dat ik dat zó grappig en leuk vind dat ik geneigd ben er een euro extra tegenaan te gooien. Dat maakt hij dan ook grif gebruik van! Ooit had ik zelf een kasboek(je). Op advies van Pa aangeschaft en omdat ik aan het sparen was voor een fiets ging ik op zijn advies in. Dat kasboek heb ik nog, heb het net van zolder gehaald uit de doos ‘de oude doos’. Komt uit 1978, toen was ik 14 jaar. Het begint op 4 januari en ik had 12,50 gulden totaal in kas. Maar op de bank, voor de nieuwe fiets, 320 gulden! Ja, dat was nog uit de tijd dat je zelf voor een fiets sparen moest. Wat kom ik verder tegen..Ha, 1,50 gulden ten name van Jan Faber. Jan Faber was een begrip onder de jeugd want hij was de uitbater van de plaatselijke snackbar. Ik zie nu dat ik in drie weken twee keer bij hem geweest ben om te snacken. Wat keurig! Enkele dagen later kocht ook een pen voor school, f 2,50, en gaf ik f 1,00 uit voor snoep, met tussen haakjes erachter: ‘Voor de hele week’. Op 7 januari geef ik f 2,50 uit voor het jaarlijkse Mix-toernooi van de Volleybalvereniging. Herinneringen razen ineens door mijn hoofd, allemaal dankzij een kasboekje! Een keer per jaar werden alle leden van de Volleybalvereniging door elkaar gegooid, van jong tot oud, en speelden die tegen elkaar. Super gezellig altijd. Voor vriend Peter gaf ik f 6, 00 uit, voor een cadeautje voor zijn verjaardag. Nou ja zeg, moest ik dat zelf betalen? Ik geef mijn eigen kinderen altijd geld om een cadeautje te kopen als ze naar een verjaardag moeten!

Misschien kan ik dat nu terugeisen, met terugwerkende kracht natuurlijk…Mijn inkomsten bestonden uit zakgeld en f 20,00 die ik ontving voor het rondbrengen van Spar-folders. Voor mijn verjaardag kreeg ik, naast cadeautjes, f 15,00. Lachen! Tegenwoordig vangen die mannen van mij gemiddeld 65 euro per verjaardag! Ja, andere tijden. Vervlogen tijden kan ik beter zeggen, weer opgerakeld omdat ik alles maar bewaar uit die tijd. Als straks de jongens uit school komen duw ik wel even het kasboekje onder hun neus. Ze mogen best weten hoe het ‘toen’ was. Alleen moet ik nog wel even wat bedenken hoe ik het breng want het kasboekje bevat maar anderhalve bladzijde tekst. Ik had het namelijk maar vierentwintig dagen volgehouden!

 

Arjen Veldhuizen

Paard te water

Een paard raakte door nog onbekende oorzaak op maandag 30 augustus om 07.00 uur in het water langs de N206. Het paard was diep in de modder gezakt. Omdat het paard niet op eigen kracht uit het water kon komen moest de brandweer er aan te pas komen om het dier met behulp van een brandweerslang weer op de kant te krijgen. Het paard hoort thuis in een weiland langs de N206. De eigenaar van het paard heeft zich nog niet gemeld.  

Gevonden:


Sleutels: op het fietspad bij de stoplichten in Zoeterwoude, waarschijnlijk van iemand die op het Da Vinci college zit,
(Dit is aan de sleutel van de kluis te zien)
tel: 06—50 48 54 26

Nierstichting

Wie heeft er in de week van 19 september 2010m 2 uurtjes over en wil collecte lopen voor de Nierstichting. Ik ben dringend op zoek naar mensen die dit willen doen. Voor aanmelding bel 071—580 25 82 of 06-25 54 71 51Sylvia Hoogendijk 

Een moment voor monumentendag

Zaterdag is het monumentendag, een ideale gelegenheid om gebouwen eens van een andere kant te bekijken. Niet alleen er voorbij vliegen, maar daadwerkelijk aandacht besteden aan meesterwerken uit de vorige eeuw of zelfs de eeuw hiervoor, zoals onze kerk. Deze dateert uit 1880 en staat op het programma. Het gebouw staat al maanden in de steigers en er wordt met man en macht gewerkt aan de restauratie. Ik ben in gesprek met Peter van Dijk, projectleider van de firma Wallcare, die de opdracht heeft om de muren van de restauratie op zich te nemen. Vooraf heeft Peter heeft contact gehad met aannemersbedrijf Kneppers. Hij heeft de boel in gang gezet en alles uitgerekend. Het renoveren van de gevels, het verwijderen van metselwerk, uithaken van de voegen en aanvang van herstel werkzaamheden, met alle bijkomende consequenties. Bij de eerste prognose is uitgegaan van 15.000 stenen die vervangen moesten worden, het zijn er nu inmiddels 25.000 geworden en het  eind is nog niet in zicht. Bij de bouw zijn bijvoorbeeld al 5 verschillende kleuren bakstenen gebruikt. De pastorie heeft andere kleuren dan de kerk en zelfs daar zijn in de muren verschillende bouwstenen gebruikt. Van de oorspronkelijke kleur geel (oogt nu roodbruin) is niets meer over, door de atmosferische vervuiling.Met elkaar worden de beslissingen genomen. Als het goed is, is er straks van het kleurverschil niets meer te zien, na het afspuiten en schoonmaken worden de verschillen weggewerkt. Een gevel moet je, net als bij een schilderij, van afstand zien. Dat als je straks Stompwijk in komt rijden je zegt, kijk die kerk staat er netjes bij. Niet wetende wat er allemaal gebeurd is. Lees verder Een moment voor monumentendag

Ouderwets Hé

 

Ouderwets hé?
 
De Overhaalbrug, aan de Kniplaan over de Vliet, wordt gerepareerd.
En daarom vaart er een pontje. Dat moet natuurlijk worden uitgeprobeerd.
Alle begin is moeilijk. De bewegwijzering is nog verre van optimaal, maar het pontje komt er aan.
Op de heenweg ben ik de enige passagier. “Vandaag is het gratis, en morgen voor niks.”
De pontbaas heeft er zin in. Hij is 67 en toen hij achttien was is hij nog met een auto overgevaren met de toenmalige pont.
Zelf herinner ik mij een overtocht uit 1966. Niet lang daarna werd pont het uit de vaart genomen.
Nu is de start bij de jachtwerf langs de Kniplaan.
Er zijn vooral daar klachten over de borden, maar er wordt aan gewerkt door Rijkswaterstaat.
Op de terugweg heeft hij meer klanten. Met zijn tienen staan we er op.
Langs een echt Hollands tafereeltje: wat koeien in het gras met een molen op de achtergrond.
“Echte ouderwets hé”,  klinkt het van verschillende klanten.
En daar ben ik het helemaal mee eens.
 
Agnes van Boheemen- Vollebregt

 

Muizenissen

Nu er in politiek Den Haag flink gepuzzeld wordt aan een rechts kabinet kunnen wij, gepeupel, onze borsten voorzichtig aan nat gaan maken. Er zal nog meer haat en nijd ontstaan tussen oude- en nieuwe Nederlanders en financieel zullen velen flinke verliezen lijden. Het CDA, uiteraard voorstander van vrijheid van Godsdienst, weet donders goed dat ze zich op glad ijs begeeft en de PVV lacht zich kapot want die staan op het droge toe te kijken. Zonder verantwoording te nemen.

Volgens peiler De Hond wil een meerderheid van onze bevolking een kabinet met het CDA, VVD en gedoogsteun van de PVV. Zover zijn we al in dit land en het schaamrood stijgt mij naar de kaken als ik zulk nieuws lees. Of moet ik die peilingen niet geloven? (Hebben ze mij al eens gepeild? Nog nooit.) Nee, het wordt er in ieder geval niet vrolijker op het komende jaar. Jaar? Ja, een jaar, want langer geef ik ze niet en dan kunnen we opnieuw naar de stembus. En daarna weer beginnen met het opruimen van de scherven tot er weer een nieuwe schreeuwer opstaat.

Als je voorgaande leest, komt de gedachte al snel op dat ondergetekende behoorlijk depressief is. Niets is minder waar. Ik laat mij niet beïnvloeden door een peiling, dat een meerderheid in ons land gelooft in de hersenspinsels van de PVV. Ik geniet gewoon van het leven omdat wij het zo goed hebben in dit land. Kan dat niet vaak genoeg zeggen. Zo heb ik mij, enkele dagen voor mijn vakantie, zo goed als kaal laten knippen door mijn kapster. Toen ik in de spiegel keek, wist ik weer dat ik een behoorlijk groot hoofd heb. Maar ook dat ik het niet warm zou krijgen tijdens mijn vakantie en dat klopte als een bus. Toen ik thuis kwam van deze snoeipartij hield ik mijn helm op voor het schokeffect. Pas na een minuut of vijf merkten mijn gezinsleden op dat ik mijn helm nog op had. Ik kwam nog met een zwak excuus dat ik het lekker warm vond, de mussen vielen op dat moment van het dak, maar de helm moest toch af. Hierna kreeg ik flink wat over mij heen, moest mij later nog opnieuw voorstellen aan zoon Sven, maar het deerde mij niet: ik hoefde niet bang te zijn voor warmteaanvallen. Toch moest ik na twee dagen een pet opzetten want de witte vlakte tussen mijn haren veranderde drastisch van kleur..felrood!

Ondertussen zijn we drie weken en een komma vijf centimeter verder en is iedereen er wel aan gewend. Krijg alweer last van opvliegers dus het verlangen naar mijn kapster groeit met de dag. Naast zo’n fris koppie heeft mijn grijze massa in de afgelopen periode ook meer zuurstof gekregen waardoor het denken mij bijzonder goed af gaat. Al zeg ik het zelf. Zo stond er al een maand of twee een fiets in de tuin waar nieuwe tandwielen op moesten. Dat ging niet vanzelf. Op een mooie vrijdagmiddag begon ik eraan en op een nog mooiere zaterdagmiddag was het klaar. En goed! Tuurlijk, er zijn nu mensen die het veel sneller kunnen maar het was voor mij de eerste keer. Maar ik werkte met behulp van het internet en dat nam ook tijd in beslag. Geliant hoor, dat internet. Voorgangers in de tandwielenbranche hebben stap voor stap, inclusief ‘plaatjes’, hun handelingen op het internet gezet waardoor het voor mij, leek in hart en nieren, een appeltje-eitje klus werd.

Mijn vader heeft daar inmiddels andere gedachten over. Onlangs vierden wij bij mijn ouders vakantie en handig als ik ben, bood ik mijn hulp aan waar nodig. Mijn moeder vroeg of ik een struik weg wilde halen uit de tuin en braaf voerde ik dat uit. Met behulp van een schep begon ik te graven en te graven en uiteindelijk was de struik eruit…en de schep stond krom! Eerlijk als ik ben gaf ik die informatie door aan Pa: “Waar gehakt wordt, vallen spaanders.” voegde ik er nog aan toe. Oei, daar had ik mij even lelijk vergist. Hij was namelijk behoorlijk teleurgesteld in mij. “Je weet toch wel hoe je met een schep moet werken?!” Wist ik dat? Met een schep schep je, meer is het toch niet? Vervolgens kreeg ik te horen dat dit de tweede schep al was die ik van hem gemold had! Nu kwam ik in het verweer. Daar wist ik niets van. “Toen moest je een sleuf graven op het sportveld voor de voetbalclub!” riep mijn ouweheer mij toe. Ha, nu had ik hem. Want dat was ik niet, dat was mijn broer. “Ik heb nooit op een sportveld gegraven! Ik heb daar alleen maar gevoetbald…” Mopperende draaide mijn verwekker zich om en ik mopperde nog zoiets in de trant van dat hij het mij nooit geleerd had als opvoeder, in mezelf, zodat hij het niet kon horen. Deze keer besloot ik maar om er niet nog een schepje bovenop te doen en ziehier weer het bewijs dat mijn hersens meer lucht hebben!

Muizenissen

Een week geleden zat ik er nog midden in en nu zit ik suf achter mijn pc. De Stompwijkse Paardendagen liggen weer achter ons en wederom kan ik gerust zeggen dat het weer een succes was. Dat lag natuurlijk ook aan het weer, mooier kon bijna niet, maar ook dankzij een perfecte organisatie. Ik ben vrijdag, zondag- en maandagavond geweest. Zaterdag was voor mij een rustdag. Mietje. Ja, ik weet het maar ik voel me er goed bij zo. Alles met mate. Over maten gesproken, mijn kermis-stapmaat was er ook weer en hij is alle dagen (lees: nachten) geweest. Eens per jaar wil hij los en dat doet hij dan ook. Waar de kermis al niet goed voor is. Toen wij vrijdagavond de biertent voor de eerste keer bereikten, zagen wij maar liefst twee hamburgerkraampjes en van vreugde gaf ik mijn one-pack een aai over z’n bol: dat wordt smullen!

Het waren wel hele, hele speciale hamburgers want de prijs, €4,50, loog er niet om. Voor die prijs zou je toch een ruimte verwachten met tafeltjes en stoelen, een toilet en naast de hamburger nog een patatje met een stukje sla…Ik besloot een vergelijkend warenonderzoek te doen en liep naar de hamburgertent ernaast. Tot mijn verbazing waren ze hier ook €4,50! Hadden we hier te maken met prijsafspraken? De zogenaamde ‘Hamburgerfraude’? Ruik ik de beginselen van een parlementaire enquête? Waarom hier geen vrije markteconomie? Want dan is er kans op een prijzenoorlog en betalen we uiteindelijk weer een normale prijs, 3,00 voor een broodje hamburger. Telkens als iemand een broodje hamburger bestelde leek het wel of ik een twinkeling zag in de ogen van de verkoper…(Ha, weer een broodje met 500% winst). Om mij heen hoorde ik het gemopper al aanzwellen en in de wandelgangen hoorde ik al geruchten over een boycot of erger, een massale opstand! De trek won het bij mij van het principe dus aan het einde van de avond stond ik zo’n broodje naar binnen te werken, minachtend aangekeken door omstanders….Het smaakte er niet minder door. Toen ik zondag opnieuw het feestterrein betrad, zag ik dat de boycot wel degelijk geholpen had want de prijs was gezakt naar 4 euro…

Ja, het waren vier fantastische dagen. Daarmee vergeleken viel het huwelijksfeestje van Wesly S. en Yolanthe van C v.K. in het niets. SBS 6 had beter de rechten van de Paardendagen kunnen kopen dan van dat over het paard getilde en aandachtvretende stel. Want dan konden zij zien dat het water in de sloten opmerkelijk hoog stond..het leek wel of er een net over gespannen was. Maar ook dat er een dame als een soort stoplicht zich over de dansvloer bewoog: de ene dag met groen haar, de andere dag knalroze! Maar dat was nog niet alles. Er liep ook een dame (toevallig?) rond die zich bezig hield met een ware circusact waar acrobaat Adriaan jaloers op zou worden. Zij kondigde zich nogal luidruchtig aan zodat de man die ze voor haar act nodig had tijdig maatregelen kon nemen: de benen stevig op de grond en de handen vrij waarna zij met een aanloop in zijn armen sprong. Soms wel twee keer per avond!

Naast al deze nachtwerkzaamheden gebeurde er natuurlijk ook veel op de dag tijdens de Paardendagen. Alleen heb ik daar niets van meegekregen (behalve dan het filmmateriaal op de website van Nooitgedacht) omdat de dag voor andere zaken was ingericht, zoals: het in orde maken van een fiets voor mijn stapmaat (uiteindelijk was de fiets maandagnacht pas operationeel..), een Berini aan de praat krijgen (is nog gelukt ook!), een roze schoonmoederauto weer Ferrari rood maken (hij is nu zelfs mooier dan een Ferrari!), een autoalarm monteren, een bus vakantieklaar maken en naar Vlonderpop gaan.

 Vlonderpop! Ik had er al van gehoord, het succes was vooruit gesneld, maar had het nog niet mee gemaakt. Deze keer dus wel! De Hekking B Band en Fool Speed Ahead stonden op het programma, de zon scheen uitbundig, het publiek was uitzinnig en de drank was ijs- en ijskoud. En tot mijn grote verrassing werden er zelfs vers gerookte Ponen geserveerd! Wat wil een mens nog meer. Nadien heb ik mij er wat meer in verdiept en wat dit festijn helemaal mooi maakt is het feit dat het idee hiervoor gewoon in de huiskamer geboren is. In een van de huiskamers tegenover het vlonder om precies te zijn. Prachtig, dit soort spontaniteiten. Een paar, dat zich voor enkele uren vermaak in willen zetten voor ons, toeschouwers. Het is een prachtig podium voor Stompwijks talent en ik hoop van harte dat we ook hier met een traditie te maken krijgen: Vlonderpop, haar 101ste verjaardag is een mooi pamflet.

Nu ligt die eer nog bij Nooitgedacht en daar kan ik dan ook kort over zijn: dat is volkomen terecht!

Muizenissen

Zijn we er dan toch weer ingetuind! Historische woorden van wijlen Herman Kuiphof na het winnende doelpunt van de Duitsers tegen oranje tijdens de WK’74. Spanje is Wereldkampioen en ik zit op een eiland met een enorme kater…en een hond, maar dit even terzijde. Waar is het mis gegaan? Kwam het doordat ik niet genoeg Oranje tompoucen kon scoren bij de plaatselijke bakker hier op Terschelling? Moest er tien hebben maar ze hadden er maar acht waardoor twee oranje slagroomsoezen als reservespelers aangekocht werden. Dat was mij het gehele WK nog niet overkomen dus nu denk ik weer dat dit de oorzaak is geweest. Of was het de scheidsrechter? Deze oelewapper had immers nog wat goed te maken met de Spanjaarden en nam beslissingen waar een luchtje aan zat. Of lag het gewoon aan het Spaanse elftal zelf, die á la Portugal ons de ene na de andere kaart aannaaide? Ooit, lang geleden, speelde ik bij het eerste A junioren team van Sc Terschelling. Onze trainer, Klaas Goos, Amsterdammer van geboorte en op een gegeven moment aangespoeld op Terschelling, was zijn tijd ver vooruit. Hij leerde ons tijdens de training overtredingen te maken op zo’n onnavolgbare manier dat de scheidsrechter vervolgens in ons voordeel zou moeten fluiten. We werden kampioen. Daarom heb ik vanmorgen een mailtje gestuurd naar Opperbevelhebber Bert van Marwijk en hem het telefoonnummer van ‘Ome Klaas’ gegeven. Daarbij moet ons Oranje ook nog een cursus ‘Ik laat mij niet manipuleren’ krijgen en dan worden we gewoon met twee vingers in de neus Europees Kampioen in 2012, in Polen/ Oekraïne. Daar zal dan ook de basis gelegd worden voor het WK in 2014, Brazilië. Ik voorspel voor beide evenementen een finale tegen Duitsland. Over Duitsers gesproken, er is een ommekeer bezig. Voorheen was het toch flink haat en nijd tussen hunnie en wij maar in de afgelopen maand zag ik vele veranderingen. Dat kwam natuurlijk door het aantrekkelijke voetbal van de Duitsers. Tjongejonge, dat maakte indruk. Maar de Duitsers an sich veranderen mee. Hier op Terschelling lopen er wel een paar en vlakbij ons logeeradres heb je een appartementencomplex(je) waar louter Duitsers zitten. En wat zag ik daar voor de ramen? Oranje vlaggetjes en ballonnen! Maar er was ook nog dat Duitse gezin. Zij waren luid aanwezig in de dorpsstraat waar een braderie gehouden werd. Niets mis mee, dat zijn we wel van ze gewend. Maar nu komt het. Het zoontje wilde een bal. Samen met zijn vader bekeken ze een ballenrek met blauwe en oranje ballen. De blauwe lagen bovenop en dat jongetje wilde eigenlijk ook de blauwe hebben. Niets daarvan, Pa pakte een oranje bal! Zwartkijkers zullen misschien nu zeggen dat het voor eigen gewin was maar ik geloof dat niet. Er is een ommekeer bezig, een revolutie die ons nader tot elkaar zal brengen. Dankzij het voetbal!

Het is nu maandag, the day after, en naast het rothumeur van velen kregen we ook nog een flinke onweersbui over ons heen. Onze Lieve Heer baalt kennelijk ook! Toen ik vanmorgen even een bakkie ging doen bij een Terschellings gezin, zag ik de man des huizes (hij is vader van twee dochters) diep weggedoken in de bank. “Ziek?” vroeg ik aan zijn vrouw, waarop zij fluisterend ontkennend antwoordde. “Ja, het was een soort van ziek zijn, puur door de uitslag van gisterenavond…” Afijn, ik kreeg uiteindelijk zijn aandacht en al gauw spraken we over van alles en nog wat en zo min mogelijk over de wedstrijd. Ik haalde nog aan vier Stompwijkers gezien te hebben (!) en dat we al twee keer op het strand gelegen hebben. Het werd een vrolijke boel, totdat we begonnen over de barbecue die we later op de dag spontaan bedacht hadden. Want ja, het weer was niet om over naar huis te schrijven dus er moest voor de zekerheid een overkapping gemaakt worden. “Ik heb nog wel zeil liggen en dat span ik wel even.” zei de gastheer. “Oranje?” vroeg ik in mijn onschuld, waarop zijn humeur direct weer omsloeg. Vervolgens maakte ik mij maar snel uit de voeten: hij trekt wel weer bij aan het einde van de middag, net zoals het weer!

Veel plezier op de 101ste Stompwijkse Paardendagen!