Categoriearchief: Dorpsketting

Gevraagd voor 17 mei: Opplanters en adoptieverzorgers

Het wordt weer kleur en fleur in ons dorp, mensen
Het budget voor het nieuwe groen is binnen
We kunnen nu snel beginnen
Dank aan Fonds 1818, van Ravesteynfonds en Vlietwensen

Vrijdagavond 17 mei starten we bij de Hoge brug om 19.00 uur met opplanten van de bestaande hangbakken. Vooraf wordt per locatie het groen afgegeven maar zelf ophalen kan natuurlijk ook bij de start bij de Hoge Brug. Na 20.00 uur drinken we nog even gezellig een kop koffie of thee met wat lekkers op het Kerkplein. Samen sterk.

De meeste bloembakken zijn inmiddels geadopteerd door liefdevolle verzorgers die ze regelmatig water willen geven.

We zoeken nog extra handjes voor de drie bloembakken op het kerkplein, ze hangen hoog en een trapje is nodig voor het watergeven. Misschien nog wat extra waterhulp bij de Tuinbouwweg en natuurlijk voor de nieuwe locatie bij de Huyssitterweg. Kom kijken en steek je groene vingers uit de mouwen op 17 mei. En je bent meer dan welkom als je een bestelauto met open laadbak meeneemt!

Bruggenbezitters die hun eigen brug ook willen opfleuren kunnen de speciale bakken met extra waterreservoir bestellen op de webshop van www.floribizz.nl of bel voor informatie  070 387 6398.

Voor aanmelding en vragen neem gerust contact op:
Petraoliehoek@gmail.com

Lieve Jetty,

Vorig jaar juni deelde je me tijdens een etentje mee dat ik op jouw uitvaart een woordje voor je ging doen. Je overviel me er wel mee, maar dat ben jij wel, Jetty, ten voeten uit. Je was altijd iedereen een stap voor. Je was al een tijdje ziek en je wilde je uitvaart in grote lijnen zelf regelen. Dat gaf je rust. Ik vond het een eer, dat jij zoveel vertrouwen in me had, dat ik van jou over jou mocht spreken.
Lieve Jetty, we kennen elkaar via het Dorpshuis. Ik als vrijwilliger van de hobbyclub en later beheerder van het Dorpshuis en jij als zeer enthousiast bestuurder. En enthousiast was je. Je was met geen tien paarden tegen te houden. Je kwam bij het Dorpshuis op een moment dat de geldpot nagenoeg leeg was. Je kwam in een bestuur met louter mannen. Je moest jezelf bewijzen en je wilde jezelf bewijzen, en dat heb je gedaan. Je ging aan de slag als secretaris. Verslagen schrijven, en subsidies aanvragen, je hebt het jezelf allemaal aangeleerd. Je was transparant en eerlijk naar iedereen. Door je doortastende manier van schrijven wist je door de jaren heen heel wat subsidiegeld binnen te slepen.
Wat was je trots toen je het eerste subsidiebedrag kreeg toegewezen. Een subsidie voor een te geven computercursus. Het gaf je een enorme boost.
Er konden computers worden aangeschaft en wat was je trots op de computerlessen die vervolgens in het Dorpshuis gegeven konden worden. Het halve dorp heeft, volgens jouw eigen zeggen, computerlessen gevolgd. Je zorgde niet alleen voor de financiën van de computerlessen, maar ook voor deskundige leraren, de inschrijvingen en zelfs voor de koffie. Dat was je eerste succes. En dat was nog maar het begin.
Vervolgens zette je een bridgeclub op in Stompwijk. Een subsidie werd aangevraagd voor klokken, kleedjes, en speelkaarten. Alles kreeg je voor elkaar. Elke maandagmiddag bridge. Je ging eerst de tafels klaarzetten, nadat je eerst ’s ochtends de verwarming al had aangedaan. De koffie werd door jou gezet, en de gasten werden ontvangen. Eigenlijk was je er een hele maandag mee bezig, maar altijd op de achtergrond.
Yogalessen in het Dorpshuis, schilderen in het Dorpshuis, je woonde bijna in het Dorpshuis. De plannen voor het nieuwe Kulturhus kwamen. Er werd over vergaderd en vergaderd. Maar jij zat niet stil. Je schatte in dat dit nog wel jaren kon duren. Je zorgde voor subsidies om alsnog de zalen van het oude Dorpshuis op te knappen, de keuken, de toiletten. Mede dankzij jou zitten we er in het Dorpshuis nog altijd netjes bij. Je kon dan ook echt tevreden in de zaal zitten en zeggen dit is mijn tweede huis. En gelukkig had Piet daar ook vrede mee. Hij gaf jou de ruimte om dit allemaal te kunnen en mogen doen.
Wat was het Dorpshuis je leven. Het regelen en het mensen met elkaar verbinden zat in je bloed. Vele mensen heb je benaderd voor vrijwilligerswerk, vaak hoorde je “Nee” maar daar liet jij je niet door tegen houden, je bleef enthousiast en positief.
Je startte een koffieochtend op de vrijdagmorgen waar je samen met Lies v.d. Bosch vele jaren de inloop organiseerde. Je benaderde mensen persoonlijk om ook naar het Dorpshuis te komen, al dan niet voor vrijwilligerswerk. Je zat altijd vol met nieuwe ideeën, wist elke keer weer een nieuw subsidiepotje te vinden. Grote en kleine activiteiten werden er door jouw inzet georganiseerd in het Dorpshuis. Zomerpret voor de kinderen, een theater in het Dorpshuis voor jong en oud, en zoals het laatste jaren ‘Het Gezellig Samen Eten’ wat een groot succes is.
Door jouw inzet konden we de kosten voor onze bezoekers altijd laag houden. Je zorgde ervoor dat de bewoners van Stompwijk een plek hadden om elkaar te ontmoeten. Zoals je zelf zei, ik heb een mooi werkzaam leven gehad, maar het vrijwilligerswerk bij het Dorpshuis was voor mij een kers op de taart.
Een paar maanden voor je ziek werd, was er gestart met de bouw van dit Kulturhus. Een gebouw waar niet alleen jaren over vergaderd is, maar waarvan ook de opening steeds weer wordt uitgesteld. Jouw wens was dat jouw uitvaartplechtigheid in het nieuwe Kulturhus zou plaatsvinden. Mede doordat de opening elke keer weer werd uitgesteld, maar bovenal voor Piet, pakte je alles aan wat je werd geboden om toch nog wat langer te blijven leven. Maar Jetty, zei ik dan, al ziende hoe ziek je was, we kunnen toch ook in het Dorpshuis je afscheid doen, daar heb je zoveel uren doorgebracht, maar nee, dat wilde je niet. Zoals je zelf zei, mijn afscheid is een nieuw begin. En hoe mooi zal dat zijn in het nieuwe Kulturhus.
Een paar weken geleden hebben we nog gelachen om het feit dat er misschien niet genoeg toiletten waren in het Kulturhus. Dan zetten we toch gewoon een paar Dixies neer, zei je. Jij had echt overal een oplossing voor. (er zijn echt wel genoeg toiletten)
Je positiviteit was je grote kracht. Hoe ziek je ook was, je had altijd belangstelling voor een ieder die bij jou op bezoek kwam. Je was dankbaar voor de mensen om je heen, de bloemen, de bezoekjes en de lieve kaarten.
Lieve Jetty, namens heel veel bezoekers van het Dorpshuis en namens het bestuur en vrijwilligers van Stichting Dorpshuis Stompwijk, bedanken wij je. Dank je wel voor je geweldige inzet, je enthousiasme en je positiviteit.
Zelf ben ik dankbaar dat ik je heb mogen kennen. Jij bent voor mij een coach, maar vooral een hele lieve vriendin, waar ik de rest van mijn leven fijne herinneringen aan zal hebben. Dank je wel voor je eerlijkheid, je steun en je vertrouwen. En ook al moest ik je wel eens afremmen, ik ben super trots op je en zal altijd met een glimlach aan je denken.
Dag lieverd. Dank je wel!

Anneke van Bemmelen

Het laatste project wat Jetty heeft helpen opstarten is ‘Het Gezellig Samen Eten’ wat één keer per maand op de vrijdagmiddag wordt georganiseerd. Het was altijd al een grote wens van Jetty, om een eettafel voor en met anderen te organiseren. Vanaf het begin is dit een groot succes. Oud en jong geniet samen van een gezellige maaltijd. Jetty zou het erg waarderen als U voor deze activiteit een donatie wilt doen. Het project ‘Gezellig Samen Eten” krijgt wel een nieuw naam. Voortaan noemen we het ‘Jetty’s Eettafel’, zodat Jetty er in onze herinnering altijd bij zal zijn.

Tekst van Jetty, zoals voorgelezen bij haar eigen afscheid

Het liefst sta ik hier zelf om jullie toe te spreken.

Die vlieger gaat niet op.

Lieve mensen, ik wil jullie graag vertellen dat ik een goed leven heb gehad.

Samen met Piet hebben we alles gedaan om er een leuke tijd van te maken. Het motorcrossen, waarbij ik met een gereedschapskist langs de kant stond.

De 7 of 8 boten die we verbouwd hebben en waarmee we mooie reizen gemaakt hebben. Als klap op de vuurpijl zeilen door de golf van Biskaje, om nooit te vergeten. De ‘Let’s go’ vaart nu de wereld rond. Voor mij iets te pittig. Piet had het wel gewild. Het kamperen met de vouwkar was een belevenis op zich we hebben genoten van elkaar het Franse landschap en het lekkere eten.

Van de gezellige etentjes met familie, vrienden, buurtgenoten daar kon ik niet genoeg van krijgen en ze waren voor mij de kersen op de taart.

Nu moet ik van alles loslaten mijn familie, vrienden, buurtgenoten, het Dorpshuis maar vooral ook jou Piet.

Voor jou hoop ik dat je nog een goede tijd tegemoet gaat. Ook zonder mij kan dat hoor. Je hebt voldoende mensen om je heen, je saxofoon kwartet en bands waarin je met veel plezier speelt.

Ik wil een ieder bedanken die er voor me was. Ik hou van jullie. Het ga je goed. Piet dank je voor je onvoorwaardelijke steun. Je bent en blijft mijn kanjer.

Herinner mij zoals ik was en ga door met je leven.

Herdenkingsvaart

Zaterdag 4 mei werden er herdenkingsvaartochten georganiseerd door Floravontuur en Rondvaart Zoetermeer met de Meervaarder met vertrek vanaf het Geertje. Er waren twee vaarten waar je voor in kon schrijven en op de boot werd het verhaal verteld van de bommenwerper, de Liberator B24H oftewel the Jolly Duck, die op 22 februari bij zeer koud weer in de Geerpolder vlak naast de boerderij van Tinus en Neeltje Janson een noodlanding moest maken na geraakt te zijn door afweervuur. Met name ging het verhaal over de boordschutter John McCormick. Laurens de Groot, een echte verhalen verteller, nam ons mee terug in die tijd op de laatste vlucht. Wij hadden ons aangemeld voor de tweede sessie en we gingen dus eerst vanaf het Geertje te voet naar het herdenkingsmonument vlak naast of eigenlijk op de boerderij van Jan Groenewegen en Gerda van Zon- Oudshoorn. Ter plekke werd een bloemstuk neergelegd bij het monument en er werd een woordje gedaan door de heren Cees van Lochem, Laurens de Groot en Jan Groenewegen. Een grote groep geïnteresseerden, waaronder ook aardig wat kinderen met zelf geplukte bloemen, luisterden vol aandacht naar het verhaal over de noodlanding. Hoe boer Janson tegen iedereen vertelde dat er een vliegtuig in zijn wei lag en er heel veel mensen kwamen kijken, want een bommenwerper van zo dichtbij bekijken, die kans was erg klein. De Duitsers hadden maar liefst 600 gallons kerosine uit het vliegtuig gehaald en ook alle bruikbare onderdelen waren gestript, dus kwaad kon het niet dacht iedereen. De Duitsers hielden de wacht bij het vliegtuig en lieten de kinderen spelen. Op maandag kwam er een geallieerd vliegtuig laag overvliegen en wat niemand wist, ze hadden de opdracht het vliegtuig op de grond te vernietigen. Het vuur werd geopend en helaas zijn daarbij 5 doden gevallen, de kinderen Gerrie en Joop van Bemmelen, de boer Tinus Janson, de huishoudster Maria den Elsen- Zonderop die aan kwam fietsen en een onbekende Duitse soldaat die de wacht hield. Elk jaar wordt dit herdacht en volgend jaar is het dus al 75 jaar geleden en wordt hier extra aandacht aan besteed. Een groot drama in de altijd zo rustige polder. Na deze herdenking gingen wij met de boot mee en werd aan boord het verhaal verteld van de boordschutter John McCormick, hij was samen met acht bemanningsleden aan boord van het vliegtuig en wist te ontsnappen door de polder, kwam aan bij een boerderij, waar de boer en boerin hem melk en brood gaven en verder brachten naar het verzet van Zoetermeer. Later heeft deze heldhaftige boerin de Duitsers kunnen overtuigen dat zij hem niet gezien hadden en liet hen zelfs iets drinken uit dezelfde beker waar kort daarvoor John McCormick uit gedronken had. John kwam terecht bij een jachthuis in Zevenhuizen, ook the Jolly Duck genoemd, waar hij ging deelnemen aan het verzet. Helaas is hij daar in een vuurgevecht met de Duitsers op 29 april 1945 gestorven, hij ligt begraven op de begraafplaats bij oude Dorpskerk in Zoetermeer, waar elk jaar een kranslegging is. Alle andere acht bemanningsleden hebben levend weten te ontkomen en ook zij hebben ieder een eigen verhaal. Dit is een korte samenvatting van de herdenkingsvaart, het werd mooi verteld door Laurens en het was super koud en nat, zo ongeveer moet het weer ook geweest zijn ten tijde van de noodlanding en de daarop volgende ontsnappingsvlucht door de polder. Een barre tocht en wij konden hem doen in vrijheid dankzij hen die toen hun leven gewaagd hebben voor ons.

Ria Luiten
Foto’s Jack Luiten

Opnames gestart voor ‘Boeren tussen Steden’

‘Boeren tussen Steden’ is de titel van een serie documentaires, waarvoor onlangs de eerste opnames in Stompwijk en Leidschendam zijn gemaakt. Boeren, hun partners en hun gezinnen spelen de hoofdrol; zij runnen elk op hun eigen manier een bedrijf in het groene buitengebied van de gemeente Leidschendam-Voorburg. De serie zal in het najaar lokaal en regionaal worden uitgezonden.
De serie is een burgerinitiatief van de werkgroep Boeren tussen Steden. De meeste boeren in Stompwijk en omgeving zijn actief in de melkveehouderij. Met de serie portretten van nog actieve boeren wil de werkgroep laten zien hoe agrarische ondernemers anno 2019 te werk gaan en hoe ze tegen hun eigen toekomstperspectief aankijken.

Nieuwe wegen
Achterliggend doel is een bijdrage te leveren aan de visievorming voor deze agrarische uitloper van het Groene Hart in de provincie Zuid-Holland.
Overheden, maatschappelijke organisaties, waterbeheerders enz. hebben
onvoldoende scherp in beeld, waar het met dit weidegebied naar toe zou moeten en welke mogelijkheden en nieuwe wegen bereikbaar zijn. Het blijkt voor velen een zoektocht naar (nieuwe) verbindingen met omliggende
steden.
Het aantal boeren in het oostelijke weidegebied van de gemeente – tussen de A4 en de gemeenten Zoetermeer en Zoeterwoude – is de afgelopen decennia sterk verminderd. Ruim twintig boeren, groot en klein, zijn nog overwegend actief in de melkveehouderij in Wilsveen, aan de Stompwijkseweg, Oostvlietweg, de Onder- en Bovenmeerweg en in de Westeindse polder en de Meeslouwerpolder. Sommigen hebben een neventak op het erf of hebben er een (halve) baan buitenshuis bij.

Agrarisch erfgoed
Enkele ondernemers overwegen om er ‘iets anders bij te gaan doen’ met het oog op voortzetting van het bedrijf op termijn. Bij meerdere families is er een bedrijfsopvolger, bij een aantal niet. In de docu’s wordt ingezoomd op de
ondernemers, terwijl ook ingegaan op kansen én beperkingen voor hun
bedrijfsmatige activiteiten. Uiteraard komt ook het agrarische en historisch erfgoed in beeld. Boeren tussen steden wil met de documentaires een discussie op gang brengen, waaraan ook andere groepen uit de samenleving aan kunnen meedoen.
Boeren tussen Steden is voortgekomen uit het Midzomer Molendijk Ontbijt in 2018. Het ontbijt had als doel inwoners uit drie buurschappen dichter bij elkaar te brengen en het unieke, landelijke buitengebied tussen de groeiende steden zichtbaar te maken. Het College van B en W van Leidschendam-Voorburg is onlangs aangehaakt bij het initiatief en brengt binnenkort, samen met enkele leden van de Stompwijkse Adviesraad een werkbezoek aan zeven bedrijven, die ook in de serie aan bod komen.

Meer info op facebook Boerentussensteden

Jack Luiten,
mede namens overige leden werkgroep : Leo en Petra Oliehoek,
Vicky v.d. Krogt, Jacques en Desi van Herten

Bouwer Kulturhus failliet

Soap rond Kulturhus mondt uit in faillissement ‘slimme’ scholenbouwer

Slimscholenbouwen (SSB) heeft faillissement aangevraagd. De initiatiefnemers achter het veelbelovende concept om frisse energieleverende schoolgebouwen te realiseren èn exploiteren lijken er bij hun eerste project in Stompwijk een potje van te hebben gemaakt. “Met slim bouwen heeft het allemaal niks te maken en ze hebben hun kennis van de bouw schromelijk overschat.”

In een persbericht dat SSB deze week verstuurde, klinkt het allemaal heel plausibel. De overspannen bouwmarkt en sterk gestegen prijzen lijken het bedrijf de das te hebben omgedaan. “Ondanks een tussentijdse aanpassing van het budget hebben onverwachte kostenstijgingen geleid tot een tekort dat aan het eind van het bouwproces door SSB niet meer kon worden opgevangen”, staat er te lezen.

Daarna gaat het verder met: “Een door SSB voorgestelde budgetneutrale oplossing om het project snel af te ronden bleek door de gemeente afgelopen vrijdag vanwege procedurele en politieke aspecten niet acceptabel. In concreto betekent dit dat de DBFMO-overeenkomst wordt ontbonden en dat SSB helaas faillissement heeft moeten aanvragen.”

De toegangsbrug is één van de opvallende zaken die nog moet worden afgewerkt. Maar zolang SSB de facturen niet betaald is er weinig animo om het werk af te ronden.

Tot zover de officiële lezing. Wie een beetje verder zoekt en belt met wat onderaannemers en adviseurs krijgt een compleet ander beeld van wat er aan de hand is bij de bouw van de nieuwe huiskamer van Stompwijk, een dorpje in het Groene Hart dat valt onder de gemeente Leidschendam-Voorburg. De meeste betrokkenen willen alleen anoniem spreken, want ze beramen zich nog op hun juridische positie en willen zichzelf niet in de voet schieten. Het faillissement is immers nog niet uitgesproken, de gevolgen van al te stellige uitspraken nu kunnen ze nog niet overzien.

SSB nam de bouwklus in 2017 aan voor een dikke 3 miljoen euro. Ze kregen die opdracht onder andere door hun scherpe prijs. Die konden ze afgeven, zo hielden ze de opdrachtgever en de gemeenteraad voor, doordat ze het bouwproces organiseerden volgens de systematiek van Slimbouwen. Zoals bedacht door geestelijk vader Jos Lichtenberg zouden ze het bouwproces ontrafelen waardoor casco-bouwers, installateurs, gevelbouwers en afbouwers elkaar niet in de weg lopen. Bij Slimbouwen heb je geen hoofdaannemer maar een bouwregisseur die werkt met nevenaannemers of partners. Door zo te werken zou SSB 25% goedkoper uit zijn, dat verklaarde de scherpe bieding. SSB zou de school annex dorpshuis, annex kinderdagverblijf, annex bibliotheek niet alleen bouwen, maar ook dertig jaar lang beheren en onderhouden volgens het DBFMO-contract.

Zonder bestek, zonder uitgewerkte details zonder coördinatie werd iedereen het bos ingestuurd

Maar de kernprincipes van Slimbouwen zijn volgens diverse betrokkenen losgelaten vanaf het moment dat de eerste paal in de grond ging. Alleen aan de 25% lagere kosten werd strak vastgehouden en de bouwplaats verwerd daardoor meer tot een soort boksring. Zonder bestek, zonder uitgewerkte details en zonder enige coördinatie werd iedereen het bos in gestuurd en tegen elkaar uitgespeeld. Er vond maar één keer een complete bouwvergadering plaats, verder was het verdeel en heers. Het uitknijpen van onderaannemers, wat bij Slimbouwen juist niet zou moeten voorkomen, was op de bouwplaats in het centrum van Stompwijk juist aan de orde van de dag.

Op de plek van het oude schoolgebouw komt het schoolplein. Het oude pand brandde vlak na de verhuizing af. Onderzoek wees uit dat de brand was aangestoken.

Op het moment dat de eerste schop de grond in ging was namelijk al duidelijk dat een realistische prijs bijna twee keer zo hoog zou uitvallen. Dat bleek volgens ingewijden uit een studie van bouwmanagement bureau Alpha-plan. Omdat er geen bestek was, details niet waren uitgewerkt en plannen aan alle kanten rammelden waren de kosten veel te rooskleurig ingeschat.

Bouwmanagement-bureau werd de laan uit gestuurd

Met die boodschap durfde SSB echter niet bij het bestuur van gemeente Leidschendam-Voorburg aan te kloppen. Alphaplan werd de laan uitgestuurd en de directie van SSB nam het management zelf ter hand. Met veel pijn en moeite kreeg het de wethouder wel zover om 3 ton extra los te krijgen bij de gemeenteraad. De raad realiseerde zich dat SSB bij de gunning scherp had ingeschreven. De plannen voor een huiskamer van Stompwijk kenden immers een lange geschiedenis en waren al jaren stuk gelopen op veel te hoge kosten.

Bij de onderaannemers dwong SSB vanaf de eerste paal af dat ze er niet op moesten rekenen dat ze ook maar één euro meer zouden krijgen dan de prijs uit hun offerte. En die was, op het moment dat SSB de definitieve handtekening eronder plaatste, vaak al meer dan een jaar oud. Tandenknarsend gingen de onderaannemers ermee akkoord.

Door gebrekkige coördinatie en oude tekeningen pasten bouwdelen niet

Vanaf dat moment heerste een politiek van verdeel en heers op de bouwplaats. Alle onderaannemers en adviseurs zaten met veel te kleine opdrachten aan tafel, waardoor er gaten vielen op de raakvlakken. Bouwdelen sloten niet op elkaar aan omdat niet iedereen over de laatste tekeningen beschikte. Goede coördinatie ontbrak bovendien. Iedereen kreeg de schuld van de problemen, behalve SSB.

De schatting is dat er op dit moment nog zo’n vier tot vijf ton openstaat aan onbetaalde facturen. Heel veel hoeft er niet meer te gebeuren, maar niemand staat nog te popelen om de laatste punten af te werken, zolang SBB niet met geld over de brug komt. De onderaannemers hebben een gesprek aangevraagd bij de wethouder om hun standpunt uit te leggen, grieven op tafel te leggen.

Er is maar één complete bouwvergadering geweest

Architect Eric Vreedenburgh van Van Archipel ontwerpers bevestigt dat er flinke problemen zijn op de bouwplaats van het energieleverende schoolgebouw dat hij ontwierp. Ook hem is het dilettantisme opgevallen. “Er was een goed verkoopverhaal, maar geen bouw- en proceskennis. Zo sterk heb ik echt nooit eerder meegemaakt. Er is in totaal één volledige bouwvergadering geweest, daarna was het ieder voor zich op de bouwplaats. Een fatsoenlijk bestek is nooit opgesteld.”
Het gebouw is overigens bijna af. De Maerten van den Veldeschool is begin maart in het Kulturhus getrokken. Daarna brandde het oude schoolgebouw overigens af, dus een weg terug is er niet meer. Ook de bibliotheek heeft al zijn intrek genomen in het nieuwe pand. Maar er zijn nog ontelbaar veel afwerkpunten. De toegangsbrug ontbreekt nog, het trappenhuis moet gerepareerd, overal liggen leidingen open en de installaties werken nog lang niet naar behoren. In totaal zijn er nog zeker honderd afwerkpunten. Maar veel animo om die aan te pakken is er niet. Er staan immers nog voor kolossale bedragen rekeningen open. En dan heeft de gemeente begin dit jaar nog zelf de aanleg van het speelplein en de sloop van het oude pand uit het DBFMO contract gehaald. Dat doet de gemeente nu voor eigen rekening na een hoogoplopende ruzie met SSB of dat nu wel of niet tot de scope van het contract behoorde.

Slimbouwen systematiek misbruikt

Oud-hoogleraar Jos Lichtenberg van de TU Eindhoven, schrikt als hij hoort hoe er in Stompwijk met zijn gedachtengoed is omgesprongen. De geestelijk vader van Slimbouwen heeft inderdaad aan het begin van het traject een training gegeven aan SSB en haar partners. Maar daarbij bleef zijn betrokkenheid ook. Dat het zo mis is gegaan in Stompwijk is nieuw voor hem.

“Het ene bedrijf huurt mij in voor een intensief begeleidingstraject tijdens de hele bouw, het andere vraagt mij er alleen aan het begin bij. Dat is aan hen. Maar dit wel heel zuur”. Lichtenberg geeft aan netjes te zijn betaald en is geen schuldeiser. “Maar mijn reputatie en die van Slimbouwen staat hiermee natuurlijk wel op het spel. Ze hebben daar altijd mee geschermd en doen dat nog steeds intensief op hun site. De claim dat ze tegen 25% lagere kosten kunnen werken komt ook rechtstreeks van Slimbouwen. Maar dat is natuurlijk alleen reëel als je je aan alle uitgangspunten houdt. Slimbouwen vereenvoudigt het proces, maar ontslaat je niet van organisatie en communicatie. Als ik hoor dat er maar één bouwvergadering is geweest: is daar wel iets mis gegaan. Slimbouwen vraagt om regie gebaseerd op gedegen open overleg met gebruikmaking van kennis, glasheldere afspraken, wederzijds respect en vertrouwen. Kortom: samenwerking. De verwijten zullen wel wederzijds zijn, maar ik vind het vreemd dat er vanuit de regie niet veel eerder een hulpvraag is gekomen. Dat zal wel te maken hebben met het vermijden van de kosten. Een verkeerde bezuiniging lijkt me. Zo te horen heeft dit weinig te maken met Slimbouwen.”,

Het Kulturhus (links) staat centraal in het lintdorp in het Groene Hart, pal naast de kerk.

“We zijn gestrand in het zicht van de haven”

“Nadat er beslag was gelegd op onze tegoeden zat er niets anders meer op dan zelf faillissement aan te vragen”, zegt directeur Dick Groenenberg van Slimscholenbouwen (SSB). “In het zicht van de haven, want het Kulturhus voor Stompwijk is klaar, op een paar afwerkingspuntjes na. Het beslag werd door een paar onderaannemers gelegd toen wij volop in onderhandeling waren met de gemeente over een betaling. Twee dagen later betaalde de gemeente alsnog, maar toen konden we al niet meer bij het geld.” Ook een poging om langs een andere weg de zaak vlot te trekken liep volgens Groenenberg spaak. “Wij hebben bijvoorbeeld nog recht op teruggave van BTW, en dat gaat om serieus geld. Als de gemeente dat even had voorgeschoten, was alles nu helemaal af geweest. Maar de gemeente wilde niet meewerken. De inrichting van de speeltuin, waarover begin dit jaar nog een geschil was met de opdrachtgever, heeft overigens     nooit in het plan van eisen gezeten. Dus daar moesten ze sowieso extra voor betalen, zoals ze uiteindelijk ook gedaan hebben.”

Groenenberg, in het dagelijks leven vooral actief als commercieel adviseur bij Weka Daksystemen, zegt nog steeds in het concept van Slimscholenbouwen te geloven. Het is een prima concept voor gemeenten om tegen lage initiële investering over een hoogwaardig, duurzaam, gezond gebouw te kunnen beschikken dat zelfs energie levert. Ik geloof ook nog steeds dat we eruit moeten kunnen komen met de onderaannemers. Overigens noem je die in de systematiek van Slimbouwen niet zo. De bedoeling is dat je meer als partners opereert.”
Veel problemen zijn volgens Groenenberg te wijten aan de sterk gestegen bouwkosten na ondertekening van het contract begin 2017. “Die proberen ze op ons te verhalen, maar zo werkt het niet bij Slimbouwen. En toen bedachten ze ineens allerlei andere trucs. In het contract van binnenafbouwer Julo stond bijvoorbeeld dat ze alle kolommen moesten afwerken. Toen wilden ze ineens een extra opdracht voor een paar kolommen buiten en dienden daar een meerwerk factuur voor in. En zo kwamen er vragen over de afwerking, materiaalkeuze, brandveiligheid, enzovoorts. Allemaal vragen die de partners, binnen de gekozen systematiek juist zelf moesten oplossen en die ze ook binnen hun eigen begroting rond moesten krijgen. En dergelijke disputen hadden we met meer partners”

Het eerste project van Slimscholenbouwen moest een icoon worden en dat is volgens Groenenberg royaal gelukt als je kijkt naar wat er nu staat in Stompwijk. “Het zijn echt nog maar een paar kleine afwerkpuntjes die moeten plaatsvinden. Het overeengekomen werk zullen we betalen, maar naar de geclaimde meerwerk-facturen kunnen ze fluiten. Al kunnen we momenteel niet bij het geld en kan de gemeente ook wel eens wat toeschietelijker zijn. Politieke motieven spelen daar ook een grote rol. De wethouder durft steeds dingen niet voor te leggen aan de raad. Wat er lokaal politiek allemaal speelt, weet ik ook niet precies. Evenmin als ik durf te zeggen hoe de rechtbank in Den Bosch besluit over onze faillissementsaanvraag. Die moesten we doen toen we echt geen uitweg meer zagen.”

Bron: Cobouw (utiliteitsbouw)

Een feestelijk jaar voor schildersbedrijf Tom Janson Schilder en Wandafwerking

Voor schildersbedrijf Tom Janson is 2019 een feestelijk jaar. Het familiebedrijf viert alweer zijn 20-jarig bestaan. Maar dat niet alleen. Vanaf 1 mei treedt ook zoon Ivan Janson (21) in de voetsporen van zijn vader. Hoog tijd voor een interview met Tom, Marjolein en Ivan zelf.

Allereerst, van harte gefeliciteerd met deze mijlpaal! Hoe kijken jullie op de afgelopen jaren terug?
Tom: Dankjewel, het is snel gegaan. We zijn op 1 juli 1999 gestart en nu alweer vele jaren verder. Eigenlijk is het heel goed gegaan. In de eerste jaren was het heel gemakkelijk. Toen ik begon, was er namelijk geen schilder meer in Stompwijk. Toon van Maren en Sjaak Disseldorp waren toentertijd al gestopt. En Stompwijkers willen toch graag een bekende over de vloer. Bij mijn baas in Leidschendam vroegen ze ook vaak al om die jongen uit Stompwijk. Toen ik voor mezelf begon, konden we dan ook een vliegende start maken. In de crisisjaren die later volgde, was het wel wat rustiger qua werk. Maar ik heb gelukkig nog nooit een dag zonder werk gezeten.

Jullie hebben het bedrijf samen, hoe zit dat precies?

Marjolein: We hebben een heel heldere rolverdeling. Tom schildert, werkt wanden af en behangt. En ik ben de achterkant van het bedrijf. Dat betekent dat ik de offertes uitwerk, facturen maak, promotieactiviteiten bedenk en de gehele boekhouding doe. Al met al ben ik er toch een aantal uur mee bezig, naast mijn dagelijks werk als financieel adviseur. Samen praten we over welke keuzes we willen maken binnen het bedrijf. En ja, dat gaat natuurlijk vaak gewoon aan de keukentafel.

En nu is er ruimte voor uitbreiding. Jullie zoon komt in het bedrijf!
Tom: Jazeker, een bijzonder moment voor ons allemaal. En we hebben er zin in. Een tijdje terug heb ik hem voor een grote klus ingehuurd van zijn toenmalige werkgever. Dat werkte prettig. Toen hij zelf na een aantal jaar op zoek wilde gaan naar een nieuwe uitdaging, heb ik hem gevraagd of hij die niet bij mij aan wilde gaan. Ik heb veel werk en vind het leuk om samen te werken. Ook maakt het ons bedrijf wat flexibeler. Inmiddels hebben we de eerste klussen samen gedaan en ik merk dat ik het heerlijk werken vind met hem erbij. Hij werkt nauwkeurig en met plezier. Natuurlijk is het altijd spannend of je als zoon met je vader kunt werken, en andersom. Ik laat hem heel vrij en hij brengt allerlei kennis mee van nieuwe schildertechnieken en verfsoorten. Ik leer daar op mijn beurt ook weer van. Ik vind zo’n frisse blik wel prettig.

Maar wat vindt de zoon er zelf eigenlijk van?

Ivan: Ik ben nu alweer zo’n vier jaar schilder en vond het tijd voor iets nieuws. Het is een nieuwe uitdaging om samen met mijn familie het bedrijf in te gaan. Natuurlijk ken ik het schilderen van dichtbij. Als ik me als jongen van 13 jaar verveelde, nam mijn vader me gewoon mee naar een klus. Zo leerde ik wat er allemaal bij komt kijken. Toch wilde ik niet meteen schilder worden, dat kwam pas tijdens een snuffelstage bij een schildersbedrijf. Toen wist ik
het zeker. Ik ben toen van mijn toenmalige school overgestapt naar de vakopleiding.

Kijk je ernaar uit om met je ouders een eigen bedrijf te hebben?

Ivan: Ja, want ik ben benieuwd naar het ondernemer zijn. Mijn ouders leren mij hoe je een goede offerte maakt, hoe je je uren berekent en hoe je het contact met klanten onderhoudt. Daarnaast vind ik het heel leuk dat je als eigen ondernemer met de producten kunt werken waar je achter staat. Goede materialen werken toch het prettigst. Je ziet echt het resultaat daarvan terug. Het maakt me trots als ik ergens langs loop waar ik heb geschilderd en dat alles nog mooi in de verf staat. En natuurlijk vind ik het ook superleuk dat ik nu mijn eigen auto van de zaak heb. Mét natuurlijk de naam van ons bedrijf erop.

Gaan jullie het jubileum nog vieren?
Misschien een leuk personeelsfeest?

Marjolein: Haha, zo’n personeelsuitje hoort er zeker bij. Al moeten we zeggen dat de rest van de familie dan ook mee mag, hoor! En vanwege ons jubileum willen we onze klanten een verrassing aanbieden. We vinden het toch leuk om hier aandacht aan te besteden. We kijken uit naar een feestelijk jaar!

Zendingsreis Macedonië

Hallo allemaal,
ik wil iedereen graag bedanken voor het sponseren van mijn zendingsreis naar Macedonië. Ik heb een geweldige tijd gehad met het bezoeken van bejaardentehuizen, kinderen, en kerkjes is Macedonië. We hebben veel mensen over de liefde van Jezus mogen vertellen en mensen mogen bemoedigen.
Van 6 t/m 17 april was mijn zendingsreis naar Macedonië. Tijdens deze reis hebben we drie bejaardentehuizen bezocht. We begonnen met een of twee drama stukjes (van de 5) die we in Nederland geoefend hebben over de liefde van God en dat je altijd naar Hem terug mag komen. Pieter (onze directeur) gaf een kort preekje en daarna gingen we feesten met de bewoners van de bejaardentehuizen. We deelden taart uit en wat drinken en daarna gingen we met ze dansen op Macedonische volksmuziek. De ouderen hebben ons danspasjes aangeleerd en we hebben grote ballonnen opgeblazen die we gingen overgooien. De ouderen vonden dat fantastisch. Vele ouderen zijn erg eenzaam. Onze bezoeken deden hen erg goed.
Bij de kinderen was het ook prachtig. Daar hebben we ook dramastukjes opgevoerd en daarna gingen we met ze voetballen, schminken en we hebben ballonnen voor ze gevouwen met twee jongens van ons in een clownspak. Dat vonden ze geweldig. De круна (‘’kruna’’ = kroon) was erg populair.
We hebben ook mooie diensten bij gestaan in kleine kerkjes in Macedonië waar we ook dramastukken mochten opvoeren en getuigenissen mochten geven.
Al met al was het een hele mooie en bijzondere reis. Het was erg mooi dat we iets konden betekenen voor de mensen in Macedonië.

Eline van Ruijven