Categoriearchief: ingezonden

Nog één keer naar Brazilië!

Het is zondag 4 januari 2020
Het is gebruikelijk die dag; het samenkomen van de onze vriendenclub, elkaar nieuwjaar wensen en een wandeling te maken. De ontmoetingsplaats, vertrek en terugkomst is meestal gepland bij de sporthal ‘Meerhorst’. De wandeling van ± 10 km met onderbreking van een ‘koffiestop’ bij Van der Valk in de Gouden Leeuw, eindigde dan ook weer in de kantine van Stompwijk ’92.
Wat mij betreft geeft het altijd een fijn gevoel om aan het begin van een nieuw jaar met vele anderen het afgelopen jaar door te nemen en je wensen te delen voor het komend jaar. Dat kan daar. Jong en oud spreken hun verlangens uit. Gezondheid en geluk voeren daarbij de boventoon en logisch dat is wat we allemaal willen. Vanzelfsprekend is dat niet, maar het geloven erin is sterker dan de realiteit onder ogen zien. Het zijn dromen, maar wat is het fijn om met zulke gevoelens het nieuwe jaar te beginnen!

Aanwezig tijdens deze nieuwjaarsreceptie is mijn zus Lenie, 82 jaar. Zij voelt zich nog steeds verbonden met Stompwijk ’92 omdat haar overleden man en mijn zwager, Max van Dijk, daar lange tijd een prominente rol speelde op bestuurlijke en vrijwillige basis. Zij is lid van de club en zij oefent nog steeds een sport uit. Badminton! Het is een taaie en sterke vrouw, drinkt een wijntje en loopt regelmatig naar buiten om een peukje te roken! Zij staat bij mij als ik met iemand een gesprek voert over vakanties en wereldreizen. Tijdens dat gesprek breekt ze in en zegt het leuk te vinden om nog eens een grote reis te maken! Ik kijk haar aan en antwoord “bijvoorbeeld naar broer André in Brazilië?” “ja, maar ik kan dat niet alleen!” zegt ze.
We hebben een broer in Brazilië wonen die wij allebei zo’n kleine 10 jaar niet meer hebben gezien! André, 81 jaar oud, is onlangs nog verhuisd van Sao Paulo naar een dorpje waar zijn vrouw is geboren. Daar, 600 km van Sao Paulo, hebben zij een huis laten bouwen en genieten daar nu van hun pensioen. Voor ons dé gelegenheid om er eens een kijkje te nemen, dus zeg ik tegen zus Lenie, “dan ga ik mee!” “oké dat is goed” is het antwoord!

Het is maandag 9 maart 2020
Lenie haar dochter Hannelore rijdt ons naar Schiphol. Om 10.45 uur vlogen we richting Rio de Janeiro. We hadden besloten om bij aankomst daar te overnachten en de volgende dag met een vriend van André per auto naar het dorpje Senador Firmina te rijden. 375 km het binnenland in.
Toen wij weggingen was al bekend dat er in China en in Italië gevallen waren besmet met het coronavirus en was er alom geen paniek dat het de vormen zou aannemen van een wereldwijde Pandemie! Het was voor mij ‘een het ver van me bed show’! Het tijdstip van onze reis is gekozen omdat, later in het jaar mijn vrijetijd was ingepland voor diverse organisaties van festiviteiten. Tien dagen had ik om samen met m’n zus een bezoek te brengen aan onze broer en schoonzus. Donderdag 19 maart was de terugreis geboekt. Dinsdag 10 maart om 18.00 uur Braziliaanse tijd (22.00 uur nl) kwamen we aan in het mini stadje waar André en Lili woonden. De ontvangst was hartelijk en emotioneel! We hebben elke dag genoten van wat ze te bieden hadden, gewandeld, in diverse restaurantjes lekker gegeten en elke avond een potje geklaverjast .. iets wat Andre en Lili hadden geleerd toen ze twintig jaar geleden in Nederland woonden. Na enige strubbelingen pakten ze dat weer goed op.

Het is vrijdag 13 maart
Die dag heeft Lenie haar 83e verjaardag gevierd. Voor die gelegenheid zijn we naar de stad Ubá gereden en daar gegeten en wat gewandeld. ’s Avonds hebben we samen met de vrienden en familie van André en Lili, in het restaurant van Lili’s broer Flavio, nogmaals gegeten, en hier kwam ook een flinke borrel bij! Ondanks de taalbarrière hebben we het enorm naar ons zin gehad.
Op televisie, werd er over wat er in Europa aan de hand was, uitgebreid verslag gedaan. Elke dag werd de berichtgeving langer en ook in Brazilië werden eerste gevallen van het coronavirus geconstateerd. Maar vooralsnog werd er in Firmina niemand zenuwachtig, laat staan dat ze afstand van elkaar namen! Nee deze mensen zijn gewend om elkaar als begroeting elke dag in de armen te vliegen! Wij kregen WhatsAppjes met ‘geniet maar lekker’ en ‘jullie zitten daar veilig’ etc. etc.
Tijdens onze Skype momenten met het thuisfront was er toch langzaam enige paniek te constateren .. het werd met het uur anders in Nederland. Er werd gesproken over het sluiten van het luchtruim! Oké dat kan .. maar dat laat
toch nog wel even op zich wachten? .. dachten wij zo!

Vanaf zondag 15 maart keek ik om de zoveel uur op mijn telefoon om te zien of we donderdag 19 maart konden inchecken voor onze vlucht naar Amsterdam. Niets aan de hand de geplande vluchten voor Amsterdam gingen gewoon door.

Het is dinsdag 17 maart
Het heerlijke ontbijt dat we elke ochtend voorgeschoteld kregen werd verstoord met de mededeling dat onze vlucht van donderdag geannuleerd was door KLM!
Ik meldde het thuisfront dat we een probleempje hadden. Precies onze vlucht werd eruit gehaald! KLM: “Onze excuses voor het ongemak!”
Toen werd het stil rond de berichtgevingen met KLM.

We bespraken met elkaar de scenario’s door die voorhanden lagen.

1) We wachten af wat KLM met ons gaat doen .. ondanks de stilte hadden we de hoop dat zij zich zouden melden over hoe nu verder!

2) We gaan zelf contact opnemen en proberen onze vlucht om te boeken!

3) Het thuisfront inschakelen om info los te krijgen!

4) We blijven bij André en Lili tot deze pandemie voorbij is.

Het laatste was wel een dingetje … dat kon nog wel eens maanden duren! Verder vroegen we ons af hoe het zou zijn als deze ziekte Senador Firmina in haar greep zou nemen!
Waar kan je beter ziek zijn, hier of in Holland, daar waar het nu in alle hevigheid is uitgebroken? Eigenlijk wisten we het niet en lieten het even los. We reden naar het prachtige landgoed van Helvécio, een neefje van Lili. Daar waren we uitgenodigd om te eten! Prachtige omgeving!

Bij onze de familie in Nederland begon de paniek wel toe te slaan. We kregen volop berichtjes dat we er achteraan moesten gaan om zo snel mogelijk naar Nederland terug te keren! Die dag weer thuis bij André probeerden we wederom KLM te contacten, een poging de Nederlandse Ambassade in Brazilië te bereiken strandde ook! Het leek erop dat we vast zaten en voor het eerst hadden we zoiets als .. jeetje dit is niet goed!

Het is woensdag 18 maart
Om 6.30 uur schoot ik wakker van de geluiden die mijn iPhone maakte. Toen ik erop keek stonden er 12 berichtjes op waaronder een gemiste video oproep van Hannelore! Ik wreef de ogen uit nam contact op en kreeg Hannelore te zien in de auto richting Schiphol. “We gaan naar de servicebalie van KLM” zei ze! Oké, dat is slim! Maar zouden andere familieleden van gestrande reizigers daar ook niet aan gedacht hebben? Er waren zo’n 200.000 Nederlanders her en der verspreid over de wereld, op vakantie of op reis! Dat bleek wel, want toen Loor en Artur daar aan kwamen, stond er een rij met ongeveer 1 uur wachttijd. Op verzoek hebben we onze reis- en paspoort gegevens gestuurd, daarmee ging Hannelore aan de slag.

Voor ons tijd voor het ontbijt en het laatste nieuws op TV.
Bijna alle televisiestations hadden het alleen nog maar over de wereldwijde virusuitbraak!
Twee uur later komt het bericht dat we op de passagierslijst waren gezet voor de woensdagvlucht naar Amsterdam! Loortje had het daar toch maar mooi voor elkaar gekregen! Dat betekende wel dat we per direct moesten vertrekken en onze vakantie werd hiermee met één dag verkort. Op die laatste dag zouden we nog bij mensen langs gaan om te eten en ook de afscheidsavond in de plaatselijke kroeg/restaurant werd hierdoor gecanceld.

André belde de chauffeur die ons terug zou brengen naar Rio. Hij vertelde hem het verhaal over de terugkeer .. zijn reactie was vreemd … hij was gevallen en zijn arm was uit de kom gegaan en kon geen auto rijden!?? Dan blijft een taxi alleen nog over. Om met een bus te gaan zou te veel tijd in beslag nemen. Om 20.50 uur zou het vliegtuig vertrekken, om 17.50 u. gaat de incheckbalie voor de bagage open en toen pas officieel een stoel aangewezen krijgen.

Om 10.00 uur was er pas een taxi beschikbaar om ons op te halen. We hadden nog maar 50 minuten om te douchen, de koffers te pakken, financiële afhandeling met André, de vlucht via telefoon inchecken etc. etc.

En normaal afscheid nemen van elkaar was er ook niet bij. Het had zo’n dubbel gevoel. Aan de ene kant moest je blij zijn dat je terug kon en aan de andere kant gingen we, gezien onze leeftijd, misschien wel deze twee lieve mensen voorgoed verlaten! Met de tranen in de ogen zijn we overhaast in de taxi gestapt, het voelde als een bruut einde van een zeer gastvrij onderkomen.
Met de gedachten in ons hoofd .. zullen wij die twee ooit nog in levende lijve ontmoeten? .. Hoe zal het hen vergaan tijdens de coronavirus
uibraak? ..Blijven wij wel in leven? … werden we uitgezwaaid en reden we de straat uit!

De taxichauffeur reed met grote snelheid over de slechte wegen. Hij zei dat hij hier dagelijks reed en de gaten in de weg precies wist te traceren! Dat bleek ook wel uit de tijd dat hij nodig had om in Rio komen. De heenreis duurde zes uren en hij presteerde het om in 4 uur en 15 minuten ons bij vertrekhal C op de luchthaven af te zetten!
We namen onze rust en gebruikten overal de tijd voor. De bagage inchecken verliep ook prima en met twee instapkaarten voor de zone C in het vliegtuig, kon het niet meer mis gaan, of .. we moesten bij de gate op de stoeltjes in slaap vallen! Want moe waren we wel.
Het toestel (Boeing 787 Dreamliner) vertrok precies op tijd en ruim 6 uur na onze aankomst op de luchthaven. Vluchtduur 11 uur! De vlucht verliep prima met alles erop en eraan, maar van slapen kwam niet veel!

Het is donderdag 19 maart
Op Schiphol was van de corona niet veel te merken, de ingestelde maatregelen werden wel in acht genomen. Bij bagageband 22 werden onze koffers gedropt. Het duurde wel 45 min. voordat Lenie d’r koffer als laatste de band op viel! Toen naar huis, ik moest wegens besmettingsgevaar samen met Lenie de auto zelf rijden! Ik was daar niet blij mee, maar accepteerde het wel. We waren na een reistijd van ruim 23 uur weer in Stompwijk!

Nog even een bakkie bij Lenie en drie kwartier later lag ik in me eigen waterbedje .. diep in dromenland!

Ieder die geholpen of een bijdrage hebt geleverd voor het terughalen van ons tweetjes …. hartelijk dank daarvoor!!

Frans Oliehoek

Sociaal Servicepunt voor hulp en advies tijdens coronacrisis

Inwoners van Leidschendam-Voorburg die vragen hebben of door de coronacrisis in de problemen komen, kunnen iedere werkdag contact opnemen met het Sociaal Servicepunt (SSP). Medewerkers van het SSP zoeken dan samen met inwoners naar oplossingen.

Boodschappen of een praatje
Het advies om thuis te blijven om besmetting met het coronavirus te voorkomen, geldt voor iedereen. Maar hierdoor kunnen problemen ontstaan. Bijvoorbeeld voor inwoners die niet naar buiten kunnen. Wie kan dan boodschappen doen of maakt even een praatje? En hoe ga je als gezin om met de nieuwe situatie, nu iedereen in huis dicht op elkaar zit? De medewerkers van het SSP denken mee over oplossingen voor deze en andere vragen.

Telefoon of e-mail
Het Sociaal Servicepunt is van maandag tot en met vrijdag bereikbaar, van 9:00 tot 17:00 uur. Bel naar telefoonnummer 070 205 70 00 of stuur een e-mail naar info@sociaalservicepunt.nl.

Vrijwilligerswerk
In de gemeente ontstaan initiatieven die inwoners kunnen helpen in deze crisistijd. Ook zijn er veel inwoners die zelf hun hulp aanbieden. Heeft u een initiatief? Of bent u juist op zoek naar een initiatief om bij aan te sluiten? Het Vrijwilligerspunt brengt vrijwillige hulpvraag en -aanbod bij elkaar. Kijk op www.vrijwilligerspunt.nl voor meer informatie.

Samenwerking
De gemeente Leidschendam-Voorburg werkt samen met het Sociaal Servicepunt, waarin medewerkers van Woej, MEE, SenW en Kwadraad samenwerken

Lente

Als de lente komt dan stuur ik jou tulpen uit Amsterdam is een bekend liedje van vroeger.
Wij hebben een variatie hiervan in Stompwijk, als de lente komt staat het in narcissen voor jou! Ik ben er inmiddels achter wie hier zo hard aan het bollen poten is geweest in oktober of november. Het is een vrolijk gezicht, krijgen we een vervolg in de zomer of is het gras dan te hoog? Waarschijnlijk wel en als de paarden er lopen, dan vinden die het wel een lekkere hap natuurlijk. Jos van Rijn bedankt, het is voor iedereen een oppeppertje in deze moeilijke Coronatijd.

Ria Luiten

Bedankt

Wat een verrassing: afgelopen week kreeg ik zomaar een bosje bloemen. Een bosje bloemen om een hart onder de riem te steken met daarbij een zonnige groet. Een zonnige groet van Pieter en Maartje de Boer uit Stompwijk.
Ik dacht eerst dat dit misschien een vergissing was.
Waren de bloemen misschien voor iemand anders bestemd? Ik ken Pieter en Maartje niet.
Mijn dochter dacht dat het wel de bedoeling was, dus staan ze nu mooi te zijn in een vaas.

Als het wel de bedoeling was: heel hartelijk dank. Bijzonder leuk om zomaar een bosje bloemen te krijgen van mensen die je niet kent.

Die riem zit zeker wel goed onder mijn hart.

Hartelijke groet, M. Groenewegen

En veel sterkte voor iedereen in deze tijd.

Wat een pech!!

Ruim een week geleden is Anneke ongelukkig  ten val gekomen waardoor ze haar been heeft gebroken. Een operatie was noodzakelijk en na een ziekenhuisopname is ze verhuisd naar zorgcentrum Rijn en Vliet waar ze zal moeten herstellen en revalideren. Door het coronavirus mag ze geen bezoek ontvangen en moet ze op haar kamer blijven. Wilt u haar verrassen met een kaartje dan is dit haar adres;

Anneke de Boer (v.d. Bosch/Vlasveld)
Zorgcentrum Rijn en Vliet
Kamer 502
Aaltje Noorderwierlaan 1
2324KP Leiden

21 maart 2020

Sinds december is Corona de wereld ingeblazen. Want dat is wat ik denk, laat een virusje los, een deel zal sterven een groot deel zal thuis blijven, de wereld en de gehele economie op hun gat, verminderde CO2 uitstoot wat nu zo gaande is, ons klein Nederland helpt daar aan mee door de snelwegen van 120-130 naar 100km te maken. En de ecologie, die zal er gelukkig op vooruit gaan door al het verkeer wat nu plat ligt.

Dan Brown beschreef ooit in een boek, wat ik altijd heb onthouden “als de aarde te vol raakt, zal zij zichzelf reinigen” .
Nou zodoende.. met een beetje hulp van de mensen dus.

Het virus begon in China en is langzaam als een sluipmoordenaar zich gaan verspreiden. China.. klinkt ver weg en veilig voor ons.
Italië.. het volgende land waar vele slachtoffers vallen. Dat komt dichterbij.
Brabant.. het eerste slachtoffer. Dat is praktisch om de hoek.
Heel Europa lijkt zich voor te gaan bereiden. Mensen blijven thuis, in Italië verblijden de mensen elkaar door vanaf balkons muziek met elkaar te maken of een sport les te volgen die iemand op het pleintje geeft en op de balkons kan men mee doen.

Nederland blijft rustig door kabbelen onder leiding van Mark Rutte. We hoeven ons nog geen zorgen te maken, we zijn goed voorbereid en kunnen goed hierop inspelen, aldus Rutte.

Scenario’s van Italië wijzen echter uit dat we toch echt wat meer moeten gaan aanpakken. Blijf zoveel mogelijk thuis, gebruik zo nodig geen OV, beperk sociale contacten tot en met de live uitzending vorige week zondag 15 maart; de scholen, kinderopvang, gastouders gaan voor 3 weken dicht. Men raakt onrustig en gaat volop hamsteren in de supermarkten, gek genoeg vliegt vooral de toilet papier over de toonbank.. lege schappen, mensen die wel nog werken hebben niks meer te kopen na hun dienst.

Ik werk in het Erasmus in Rotterdam, reis met de auto en metro. De metro werd deze dagen steeds rustiger, mensen zijn zich van elkaar bewust, af en toe een mondkapje of iemand met een paarse sok voor der neus.. tot omroepen dat de deur vanzelf open zal gaan, je hoeft geen knopje meer in te drukken.

Mijn werk regelt gelukkig een hele parkeergarage voor hun personeel, we kunnen allemaal gratis parkeren, goed geregeld! Vanaf nu met de auto lekker naar werk, half uurtje langer liggen ook nog.
Op werk krijgen we elke dag een update met cijfers, protocollen, nieuwtjes etc. Eerst nog met zijn allen in de koffiekamer, let op ruimte tussen elkaar maar nu toch maar niet meer en worden de bijzonderheden per kamer of via de app aan een ieder gemeld.

Belangrijk is dat mochten we niet meer gaan opereren dit zal zijn door:
– ic capaciteit te kort, operatiekamers worden beademingsplekken.
– Te kort aan middelen.
– Teveel zieken.
– Hulp nodig op andere afdelingen.
A.k.a : Fase 2

Vandaag een bericht gekregen:
20% minder geplande operaties vanaf maandag, spoedeisende hulp is rustig maar op de IC begint de druk toe te nemen. Anesthesie medewerkers gaan als eerste geschoold worden, bespaar mondkapjes, spatschermen (achter slot en grendel bij leidinggevende af te halen). Er wordt veel gestolen en beveiliging zal steekproefsgewijs nu tassen gaan controleren. Ik ben benieuwd met mijn verpleegkundige achtergrond of ik eerder de frontline ingegooid zal worden. Hoewel de gehele zorg is nu frontline. En het gehele land toont zijn respect uit naar de zorg en het onderwijs. Feitje dat juist zij vorig jaar staakten voor meer salaris..
In ieder geval op de werkvloer zijn er nu ca. 5 mensen besmet, ziekenhuis breed rond de 60 man, de testen zijn schaars dus je wordt alleen getest met ernstige klachten.
Met verkoudheid en koorts blijf gewoon thuis uitzieken. Verder houd afstand van elkaar zeker 1,5 meter, was je handen vaak en nies in je elleboog.

Waar Zoya normaal 2-3x per week naar mijn ouders ging, valt nu ook even een gat. Liever even geen contact. Zoya vraagt elke dag om naar opa of oma te gaan, nee sorry schat, gaan we dan naar Silke? (gastouder), Adelien? (Sportschool crèche), juf Ellen? (peuterspeelzaal), gym?, nee alles is dicht…
Miguel draait zijn avond diensten ook nog gewoon op de heftruck, gelukkig kan of ik soms eerder weg of zal Laura wat bijspringen. Het is wat schipperen, ouders die beide een cruciaal beroep hebben daarvan zouden de kinderen evt wel naar de gastouder mogen.

De saamhorigheid die in deze tijd ontstaat is heel bijzonder. Hoewel er veel grappige plaatjes en

foto: Angelique

video’s over Corona worden verspreid, worden er ook veel harten onder de riem gestoken, men helpt elkaar waar nodig. Tekeningen en knutsels naar de verpleeg- en bejaardenhuizen want ook zij mogen geen bezoek meer ontvangen.
Pizza’s, bloemen, voedsel pakketten worden aan personeel in ziekenhuizen geleverd. Veel restaurants ervaren ook problemen en gaan over op thuisbezorgen, zo ook de Bles hier met korting voor de 65+ ers.

Kwekerijen moeten vrachtwagens vol bloemen weg kieperen, steun dus je lokale kwekerij en blijf bloemen kopen (geen toilet papier). Met 2 vriendinnen zit ik al te brainstormen over hoe kunnen we dit landelijk eens een beetje gaan verhelpen. Een 2e Valentijnsdag? Een verwendag.. bloemetje van de kwekers aan de werkende en ouderen. D.w.z. een stichting, website oid. Eens zien wat we kunnen bekokstoven.

Om af te sluiten met de woorden van mijn leidinggevende: Daar waar mogelijk help elkaar, samen kunnen we deze uitdaging aan. Kortom blijf je hoofd koel houden, niet te veel stressen en gewoon je gezonde verstand gebruiken en dat is wat ik nu gewoon doe. Dus blijf positief en veilig.

‘Only one form of contagion travels faster than a virus, and that’s fear. ‘ Dan Brown. Kort gezegd, angst verspreidt zich sneller dan een virus.

Eva Oliehoek, geschreven voor de familie facebook pagina.

Een laken aan een balkon in Zoetermeer, waarin Sanne van Beek haar dank betuigt aan mensen in de zorg zoals haar moeder Annelies en vader Winfried. Bovengenoemde Eva op de operatiekamer en hun gezamenlijke vriendin Angelique die op de ambulance werkt. Het zijn allemaal Toppers in de zorg.